Tüm şehir, acımasız bir mafya babasının kendisine karşı gelmeye cesaret eden bir kızı cezalandırmasını ve onu öfkeli bir boğayla dolu bir kafese atmasını izlemek için eski çiftlikte toplandı. Ancak sonrasında yaşananlar tüm şehri şoke etti 😨
Sabahın erken saatlerinden itibaren arenanın üzerinde ağır bir sıcaklık vardı. Kavurucu güneş kuru toprağı yakıyor, sıcak rüzgâr toz ve kum kaldırıyordu. Büyük alanın etrafında onlarca insan toplanmıştı. Kovboy şapkalı erkekler tahta çitlerin yanında duruyor, kadınlar endişeyle fısıldaşıyor, bazıları telefonlarıyla çekim yapıyordu. Herkes bunun sıradan bir gösteri olmadığını biliyordu.
Arenanın ortasında genç bir kız duruyordu.
Adı Emily’di.
En fazla yirmi yaşlarındaydı. Açık renk, hafif bir elbise giymişti ve uzun saçları rüzgârda savruluyordu, kendisi ise tamamen hareketsiz duruyordu.
Ama en korkutucu olan, onun tam karşısında, ağır demir kapıların arkasında duran dev siyah boğaydı.
Hayvan öfkeyle yere vuruyor, ağır nefes alıyor ve başını sallıyordu. Uzun keskin boynuzları güneşte parlıyordu. Her vuruş toz bulutu kaldırıyordu. İnsanlar bile geri çekiliyordu çünkü bu boğa çiftliğin en tehlikelisi olarak biliniyordu.
Bazı adamlar fısıldaşıyordu:
– Hayatta kalamaz…
– Bu boğa daha önce insan öldürdü…
– Victor çıldırmış…
Ama gölgede oturan adam sakin bir şekilde izliyordu.
Onun adı Victor Marelli’ydi.
Pahalı siyah bir takım elbise giyiyor ve puro içiyordu. Onun hakkında suç, kayıplar ve yasa dışı işler söylentileri vardı.
Emily, görmemesi gereken bir şeyi görmüştü: Thomas Hale’in ölümü ve çiftliğin gerçek sahibiyle ilgili gerçeği.
Boğa bir zamanlar Thomas’a aitti ve onun ölümünden sonra saldırganlaşmıştı.
Victor yüksek sesle konuştu:
– Boğa onu düşürürse kimse müdahale etmeyecek.
Kapılar açıldı.
Boğa dışarı fırladı.
Zemin sallandı, toz havaya kalktı ve hayvan Emily’ye doğru koştu.
Ve sonra tüm kalabalığı korkudan donduran bir şey oldu 😱
Emily kaçmaya bile çalışmadı. Hareketsiz duruyordu. Öfkeli hayvanın tam karşısında.
Kalabalıktan biri korkuyla yüzünü kapattı. Birkaç adam çoktan bakışlarını çevirmeye hazırlanıyordu.
Ve tam o anda kimsenin beklemediği bir şey oldu. Boğa aniden kızın tam önünde durdu. Toynaklarının altından toz yükseldi. Dev hayvan ağır nefes alıyordu ama artık ilerlemiyordu.
Arenada tam bir sessizlik oldu. Victor bile yavaşça purosunu yüzünden indirdi. Boğa kıza sanki onu tanıyormuş gibi bakıyordu. Emily çok yavaş bir şekilde ona döndü.
Gözlerinde gözyaşları vardı ama korku yoktu.
Sonra kız dikkatlice elini uzattı. Kalabalık dondu.
Dev siyah boğa aniden böğürmeyi kesti ve başını yavaşça eğdi, sanki ona itaat ediyordu.
Emily sessizce söyledi:
— O hatırlıyor.
Victor’un yüzü aniden değişti. O gece ilk kez gözlerinde gerçek korku vardı.
Kız ona doğrudan baktı.
— Thomas onu kendi büyüttü. Hayatı boyunca onun yanındaydı… — dedi titreyerek. — Ve biliyor musun en korkunç şey ne? Hayvanlar her zaman katilleri tanır.
Bu sözlerden sonra boğa aniden başını Victor’a çevirdi.
Adam bembeyaz oldu.
Hayvan yüksek sesle homurdandı ve yavaşça artık kıza değil… doğrudan Victor Marelli’nin sandalyesine doğru ilerlemeye başladı.
Kalabalık panik içinde geri çekildi.
Bazı korumalar silahlarına sarıldı ama kimse ateş etmeye cesaret edemedi.
Ve Victor ilk kez yıllar sonra gerçekten korkmuş görünüyordu. Çünkü boğa ona, sanki tam da bu anı bekliyormuş gibi bakıyordu…
