Genç bir adam, yanında iki küçük oğluyla oturacak genç bir anneyi görünce uçakta büyük bir tartışma çıkardı. İlk söylediği sözler bütün kabini sessizliğe bürüdü ve kimse olayların nasıl gelişeceğini tahmin edemedi… 😮
Uçak kalkışa neredeyse hazırdı.
Yolcuların çoğu çoktan yerlerine oturmuştu. Kimi kitap okuyordu, kimi telefonunda mesajlaşıyordu, kimi ise kulaklıklarını takıp uçuş boyunca dinlenmeye hazırlanıyordu. Kabin görevlileri el bagajlarını kontrol ediyor ve herkesten emniyet kemerlerini bağlamalarını istiyordu.
Biniş işlemi neredeyse tamamlanmışken, genç bir kadın iki çocuğuyla birlikte kabine girdi.
Kucağında bebek bir erkek çocuk vardı. Yaklaşık üç yaşındaki diğer oğlu ise annesinin elini sıkıca tutuyordu. Bir elinde çocukların eşyalarıyla dolu ağır bir çanta, omzunda ise bir sırt çantası vardı. Çok yorgun olduğu belliydi ama yine de kimseyi rahatsız etmemeye çalışıyordu. Dar koridordan dikkatlice ilerlerken birkaç kez yolculardan özür diledi.
Sonunda kendi sırasına ulaştı.
Koridor tarafındaki koltukta beyaz Panama şapkası ve güneş gözlüğü takan genç bir adam oturuyordu.
Kadın çantasını bırakmak üzereyken adam aniden kolunu uzatarak önünü kesti.
— Buraya oturmayı aklınızdan bile geçirmeyin.
Kadın şaşkınlıkla ona baktı.
— Affedersiniz?
— Hayır dedim. Gidin, başka bir yer bulun.
Kadın sakin bir şekilde biniş kartlarını çıkardı.
— Ama bunlar bizim koltuklarımız.
Adam biletlere bakma gereği bile duymadı.
— Umurumda değil. İki çocukla yan yana saatlerce oturacak değilim.
— Başka boş yer yok.
— Bu sizin sorununuz, benim değil.
Üç yaşındaki çocuk korkuyla annesine baktı ve elini daha da sıkı tuttu.
— Oğullarım kimseyi rahatsız etmeyecek, dedi kadın sakin bir sesle. — Küçük olan neredeyse bütün uçuş boyunca uyuyor.
Adam alaycı bir şekilde güldü.
— Bu hikâyeleri daha önce de duydum. Önce «çok uslu» dersiniz, sonra bütün uçak ağlama ve çığlık dinler.
— Eğer çocuklardan biri ağlarsa, hemen sakinleştiririm.
— Hiç umurumda değil. Buna katlanmak zorunda değilim.
— Ama bunlar gerçekten bizim koltuklarımız…
— Benim için fark etmez! Çocukların yanında oturmak istemiyorum. Buradan gidin.
Kabin anında sessizleşti. Yolcuların neredeyse hepsi yaptıkları işleri bırakıp onlara döndü. Kadın bebeğini sessizce göğsüne bastırdı, büyük oğlunun elini tuttu ve şaşkınlıkla etrafına baktı. Ağlamak üzere olduğu belli oluyordu.
O sırada bir kabin görevlisi yanlarına geldi. Biniş kartlarına sakin bir şekilde baktı ve adama döndü.
— Bu koltuklar yolcuya ve çocuklarına aittir.
— Ne yani? — diye sert bir şekilde karşılık verdi adam. — Onların yanında oturmayacağım.
— Lütfen binişi engellemeyin.
— Umurumda değil. Nereye istiyorsanız oraya alın. Sadece benim yanıma oturtmayın.
Sözleri kabinin büyük kısmı tarafından duyuldu.
— Adam, hiç mi utanman yok? — diye yüksek sesle bağırdı bir yolcu.
— Yetişkin bir insan, çocuktan beter davranıyor, — koridorun karşısındaki yaşlı kadın destek verdi.
— İki küçük çocukla tek başına uçan bir kadına böyle mi davranılır?
— Çocuklardan bu kadar nefret ediyorsan özel uçak kirala, — başka bir sıradan ses geldi.
— Yazıklar olsun.
— Tek bir kişi yüzünden tüm uçuş gecikiyor.
— Sadece kendini ispatlamaya çalışıyor.
Yolcular giderek daha açık şekilde tepki göstermeye başladı. Adam yüzü kızarmış haldeydi ama sessizce pencereden dışarı bakmaya devam etti.
Kabin görevlisi genç anneye gülümsedi.
— Lütfen benimle gelin.
Kadın şaşkınlıkla ona baktı.
— Sizin ve çocuklarınız için başka koltuklar hazırlandı.
Kabin görevlisi ona yardımcı olarak çantalarını aldı ve iki çocukla birlikte business class bölümüne götürdü. Orada daha geniş bir alan vardı. Genç anneye bebeğini yerleştirmesinde yardım edildi, büyük oğluna ise hemen boyama kitabı, boya kalemleri ve küçük bir çocuk uçuş seti verildi.
Business class yolcuları aileyi gülümseyerek karşıladı, yaşlı bir kadın ise şöyle dedi:
— Merak etmeyin. Burada kimseye engel olmuyorsunuz.
Uçuşun geri kalanı şaşırtıcı derecede sakin geçti. Bebek neredeyse tüm uçuş boyunca huzurla uyudu, üç yaşındaki çocuk ise sessizce resim yaptı ve bir kitapla ilgilendi.
Bu sırada olaya neden olan adam, inişe kadar yolcuların kınayıcı bakışlarını üzerinde hissetti. Birçok kişi hâlâ onun davranışını konuşuyordu, o ise sadece koltuğunda sessizce oturuyor, tüm uçağın önünde kendini küçük düşürdüğünün farkında olarak bekliyordu.
