😳 Polisler karakola giren genç ve güzel bir kadınla şaka yapmaya karar verdiler. Kadına kelepçe taktılar ve bu kadar kısa bir elbiseyle burada bulunamayacağını söylediler. Ancak beş dakika sonra polisler şoktan tek kelime bile edemez hâle geldi…
1. Bölüm
O gün karakolda ortam oldukça sakindi.
Birkaç polis masalarında oturuyor, biri belgeleri dolduruyor, bir diğeri ise telefonda konuşuyordu.
Tam o sırada kapı açıldı ve içeri genç bir kadın girdi.
Yaklaşık yirmi beş yaşındaydı.
Çok güzeldi ve kısa bir yazlık elbise giymişti.
Kadın kendinden emin bir şekilde danışmaya yaklaştı.
— İyi günler. Bir kişiyle görüşmem gerekiyor.
Nöbetçi polis başını kaldırıp gülümsedi.
— Kiminle?
Kadın soyadını söyledi.
Polislerden biri meslektaşına baktı ve sırıttı.
— Böyle giyinmişken burada bulunmanıza izin verildiğinden emin misiniz?
Kadın şaşkınlıkla ona baktı.
— Ne demek istiyorsunuz?
— Elbise çok kısa, — dedi gülümseyerek. — Burası sonuçta plaj değil.
Birkaç polis gülmeye başladı.
Kadın böyle bir tepki beklemiyordu.
— Buraya belirli bir nedenle geldim. Bu kişiyle görüşmem gerekiyor.
Polis şakayı sürdürmeye karar verdi.
— O zaman sizi gözaltına almamız gerekecek.
— Ne?
Kelepçelerini çıkardı.
— Kurallar kurallardır.
Kadın şaşkınlıkla ona baktı.
— Ciddi misiniz?
— Elbette.
Bir saniye sonra kadına kelepçe taktı.
Başka bir polis güldü:
— Tamam. Şimdi amiri beklemek zorundasınız.
Kadının yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Kelepçeleri hemen çıkarın.
Ama polisler gülmeye devam etti.
Henüz birkaç dakika sonra gülmek için hiçbir sebepleri kalmayacağını bilmiyorlardı.
Kadın sakince saatine baktı.
Sonra şöyle dedi:
— Peki. Gerçekten amiri beklememi istiyorsanız, bekleyeceğim.
Birkaç dakika geçti.
Koridordan hızlı ayak sesleri duyuldu.
Odanın kapısı açıldı.
Karakol amiri kapıda göründü.
Önce polislere, sonra da kelepçeli kadına baktı.
Bir anda yüz ifadesi değişti.
Resmen donup kaldı.
— Burada ne oluyor?
Polisler birbirlerine baktı.
— Amir, biz sadece…
Amir onun sözünü bitirmesine izin vermedi.
Hızla kadının yanına gitti.
— Kelepçeleri hemen çıkarın!
Karakolda sessizlik oldu.
Polisler şaşkınlıkla amirlerine bakıyordu.
Kadın ise sadece sakin bir şekilde gülümsedi.
2. Bölüm
— Onun kelepçelerini çıkarın. Hemen! — diye tekrarladı amir.
Polislerden biri hemen anahtarı çıkardı.
— Amir, biz sadece şaka yapmak istemiştik…
— Şaka mı?!
Amir ona öyle bir baktı ki polis hemen sustu.
Kızın kelepçeleri çıkarıldı.
Kız bileklerini ovuşturdu ve sakin bir şekilde babasına baktı.
— Baba, sana sürpriz yapmak istemiştim.
Karakolda öyle bir sessizlik oldu ki birinin masanın üzerine kalem bıraktığı bile duyuluyordu.
Polisler yavaşça birbirlerine baktılar.
— Baba?.. — diye sessizce sordu içlerinden biri.
Amir ağır bir şekilde iç çekti.
— Evet. Bu benim kızım.
Memurların yüzü bembeyaz oldu.
Meğer kız, babasını ziyaret etmek için karakola özellikle gelmişti. Uzun zamandır babasını görmemişti ve ona sürpriz yapmak için ansızın uğrayıp evde hazırladığı yemeği getirmeye karar vermişti.
Babasıyla buluşmak yerine kendisini kelepçeli bulacağını hiç tahmin etmemişti.
— Gerçekten de ona sadece elbisesi yüzünden mi kelepçe taktınız? — diye soğuk bir sesle sordu amir.
Kimse cevap vermedi.
Şakayı başlatan polis gözlerini yere indirdi.
— Özür dilerim amirim. Kötü bir şey yapmak istemedik.
Kız ona baktı ve şöyle dedi:
— Şaka yapmak istediğinizi anlıyorum. Ama gerçekten korktum.
Amir başını salladı.
— İşte bu yüzden burada böyle şakalara izin verilmez.
Tüm personele baktı.
— Üniforma ve kelepçeler oyuncak değildir. Bunu her zaman hatırlamalısınız.
Polisler sessizce başlarını salladılar.
Kız birden gülümsedi ve babasına bir poşet uzattı.
— Neyse. Yine de sana öğle yemeği getirdim.
Amir birkaç dakika sonra ilk kez gülümsedi.
— Teşekkür ederim kızım.
Memurlar birbirlerine baktılar.
Daha beş dakika önce genç kızla dalga geçiyorlardı, şimdi ise onun karşısında tamamen şaşkın bir şekilde duruyorlardı.
Ve her biri bu günü sonsuza kadar hatırlayacaktı: Kapalı bir kapının ardında onu kimin beklediğini bilmiyorsanız, bir insanla şaka yapmayın.
