Otobüste küstah bir genç adam, yaşlı bir kadına yer vermeyi reddetmekle kalmadı, bir de gösterişli şekilde ayağını koltuğun üzerine koydu — ama böyle bir cezayı kesinlikle beklemiyordu. 😨😱
O gün otobüs o kadar kalabalıktı ki insanlar virajlarda düşmemek için birbirlerine tutunuyordu. İçeride uğultulu bir ses vardı: kimi tartışıyor, kimi telefonuna bakıyor, kimi ise bu sıkışıklığa sessizce katlanıyordu.
Duraklardan birinde bastonlu yaşlı bir kadın yavaşça otobüse bindi. Çok dikkatli hareket ediyordu, sanki attığı her adım ona zor geliyordu.
Birden bir yer fark etti — genç adamın yanındaki koltuk.
Genç adam yayılmış şekilde oturuyordu, yan koltukta sırt çantası vardı. Üstelik ayağını uzatmış, neredeyse koridorun yarısını kaplamıştı.
Kadın yaklaştı ve sessizce, neredeyse fısıldayarak söyledi:
— Delikanlı, lütfen çantanızı kaldırır mısınız… oturmak istiyorum.
Genç adam başını bile çevirmedi. Hiç duymamış gibi davrandı.
Kadın bir an bekledi, sonra sadece yeri boşaltmak için dikkatlice çantaya uzandı.
Ama o anda genç adam birden ayağa fırlayıp bağırdı:
— Ne yapıyorsun sen?! Eşyalarıma dokunmana kim izin verdi?! Şimdi polisi ararım!
Otobüste sessizlik oldu.
— Ben sadece oturmak istemiştim… — dedi kadın şaşkınlıkla. — Burası boş, önce rica da ettim…
Genç adam alaycı bir gülümsemeyle soğukça söyledi:
— Bu koltuk dolu.
— Peki kim tarafından? — diye sessizce sordu kadın.
— Ayağım tarafından.
Bu sözlerden sonra ağır ayağını yeniden koltuğun üzerine koydu ve ekledi:
— Hem ayrıca… senden yaşlılık kokusu geliyor. Yanında oturmak istemiyorum.
Otobüse ağır bir sessizlik çöktü. Kimse müdahale etmedi.
Küstah genç adam, sadece birkaç saniye sonra başına ne geleceğini hayal bile edemezdi. 😨😥
Ve tam o anda kalabalığın içinden bir ses yükseldi.
— Hey sen, şişko, — dedi pencerenin yanında duran genç kız. — Kendini hiç duyuyor musun?
Herkes ona döndü. Kıza baktılar. O ise korkusuzca ve tereddütsüz bir şekilde doğrudan gence bakıyordu.
— Bu kadın, senin yanına oturmayı kabul edecek tek kişi. O da sadece ayakta durmakta zorlandığı için. Sen ise sanki herkes sana borçluymuş gibi davranıyorsun.
Genç adam yüzünü buruşturdu, ama cevap vermeye fırsat bulamadı. Kız devam etti:
— Yukarı bak. Şu tabelayı görüyor musun? Bu koltuklar yaşlılar ve ayakta durmakta zorlananlar içindir. Yoksa küstahlığından bunu da mı göremiyorsun? En iyisi yürüyerek git, sana faydası olur.
Otobüste biri sessizce güldü. Sonra bir başkası. Ve bir anda kahkaha yayılmaya başladı.
— Eğer bu kadar rahatsız oluyorsan, — diye ekledi kız, — kalk. Bırak büyükanne tek başına otursun.
Genç adam kızardı, bir şey söylemeye çalıştı ama kelimeler boğazında düğümlendi. İnsanlar artık sessiz değildi.
— Doğru söylüyor!
— Hiç mi utanman yok!
— İn otobüsten!
Şoför otobüsü durdurdu ve kapıları açtı.
Genç adam bir saniye daha oturdu, sanki bunun gerçekten başına geldiğine inanamıyordu. Ama sonra insanların bakışları ve sesleri altında ayağa kalktı ve arkasına bakmadan dışarı çıktı.
Kapılar kapandı. Otobüs hareket etti.
Genç kız dikkatlice sırt çantasını aldı, kenara koydu ve yaşlı kadının oturmasına yardım etti.
— Teşekkür ederim… — dedi kadın sessizce, hâlâ olanlara inanamıyordu.
— Asıl ben teşekkür ederim, — diye cevap verdi kız hafif bir gülümsemeyle. — Sabrınız için.
Ve o anda otobüste sanki her şey değişti. İnsanlar yeniden konuşmaya başladı, ama artık eskisi kadar kayıtsız değillerdi. Biri yer verdi, biri sadece gülümsedi.
