— Sana yaşlı insanlara yer vermen gerektiğini öğretmediler mi?! — diye bağırdı metrodaki bir kadın yolcu. Ama genç adam karşılık olarak kimsenin beklemediği bir şey yaptı 😨😲
Bir sonraki durak. Vagon hafifçe sallandı, kapılar tıslayarak açıldı ve içeri yeni yolcular doluştu.
Bazıları indi, bazıları ise çantalar, şemsiyeler ve yorgun yüzlerle zorlukla içeri girdi.
Aralarında yaklaşık elli yaşlarında bir kadın vardı. Yüksek topuklu ayakkabılar, uzun gri bir palto, rujlu dudaklar ve gözlerinde öfke. Omzunda ağır bir deri çanta vardı. Kısacası: “Herkes bana bir şey borçlu” bakışına sahip bir kadın.
Koridordan yürüdü ve cam kenarında oturan gence diziyle çarptı. Özür dilemedi. Ama birkaç adım sonra durdu. Arkasına döndü. Sanki ancak şimdi kendi “görevini” fark etmişti.
— Ne rahat yayılmışsın burada! — dedi meydan okuyarak. — Başkalarının nasıl geçeceğini hiç düşündün mü? Bacaklarını koridora uzatmışsın… Ailen sana saygıyı öğretmedi mi?
Genç adam başını kaldırdı. Kulaklıkları hâlâ kulağındaydı. Sakin bir şekilde birini çıkardı ve ona baktı. Ne korkmuştu ne de saldırgandı — sadece bakıyordu.
— Seninle konuşuyorum! — diye sesini yükseltti kadın. — Bir kadına yer vermek bu kadar mı zor? Yoksa dünyanın senin etrafında döndüğünü mü sanıyorsun?
Vagonda sessizlik oldu. İnsanlar dönüp bakmaya başladı. Köşedeki birkaç genç gösteriyi bekliyordu. Her şey alışılmış senaryoya göre ilerliyordu…
Ama genç adam aniden tamamen beklenmedik bir şey yaptı 😱
Genç adam birden gözlerini yere indirdi ve sessizce dedi ki:
— Affedersiniz.
Ayağa kalktı.
Ve herkes onun bıraktığı koltuğun yavaşça arkaya doğru devrildiğini gördü — gıcırdayarak kendi ağırlığıyla aşağı kaydı ve keskin bir açıyla duvara sıkıştı.
Sırt kısmı yalnızca yan taraftaki tek bir bağlantıyla tutunuyordu, minder kaymıştı ve metal yaylar ile kırık plastik çerçeve ortaya çıkmıştı. Açıkça belliydi: orada tutunmadan oturmak neredeyse imkânsızdı.
Genç adam sessizce ayakta duruyordu. Hafifçe sendeledi, sanki bacağı uyuşmuş gibiydi.
Vagonda garip bir sessizlik oluştu. Kadın bir anlığına donup kaldı. Sonra kırık koltuğa baktı, ardından tekrar genç adama.
— Ben… bilmiyordum, diye mırıldandı. — Özür dilerim.
Genç adam sadece başını salladı, kulaklığını tekrar taktı ve kapıya döndü.
Ve metro yoluna devam etti, ardında alışılmadık bir sahne bırakarak — kimsenin karşılık olarak bağırmadığı ama birinin biraz utandığı bir sahne.
