Albay onu gece vakti, dondurucu soğukta, etrafta tek bir insan bile yokken trenden itti — bu genç kızın gerçekte kim olduğunu ve çok yakında onu daha da korkunç bir şeyin beklediğini hiç bilmiyordu 😳😱
Albay yeni gelen genç kızdan ilk günden hoşlanmadı.
Kıza birlik içinde beklenmedik şekilde rastlandı. Fazla konuşmuyordu, sade bir üniforma giyiyordu ve dikkat çeken rütbe işaretleri yoktu. Gençti, sakindi, insanların gözlerinin içine bakıyor ve bakışlarını kaçırmıyordu. Bu durum albayı hemen rahatsız etti.
Çatışma içtima sırasında başladı.
— Seni buraya kim gönderdi? diye soğukça sordu.
— Emirle transfer edildim, diye sakin şekilde cevap verdi genç kız.
— Ne emri? Burada emirleri ben veririm, diye alay etti.
Genç kız gözlerini kaçırmadı.
— Demek ki size henüz göstermediler.
Sıradaki biri hafifçe güldü. Albay sertçe döndü.
— Kendini özel mi sanıyorsun? Senin gibilerden onlarcasını kırdım.
— Deneyin, diye kısa cevap verdi.
Bundan sonra öfkesini gizlemedi.
Eğitim sırasında onun her hareketini eleştirdi. Herkesin önünde bağırdı.
— Nereye geldiğini gerçekten biliyor musun?
— Burası kızlara göre bir yer değil.
Genç kız neredeyse hiç cevap vermedi.
Birkaç gün sonra birlik gece trenle dağlardan geçiyordu. Neredeyse herkes uyuyordu.
Albay uyumuyordu. Tek düşündüğü şey ondan kurtulmaktı.
Onu kapının yanında fark etti. Genç kız yalnız başına duruyor ve karanlığa bakıyordu.
Sessizce yaklaştı.
— Uyuyamıyor musun?
— Temiz hava.
— Burası yürüyüş yeri değil, diye alay etti. — Burada hayatta kalamayacağını anlamıyor musun?
Genç kız yavaşça ona döndü.
— Kendinize fazla güveniyorsunuz.
Bir adım daha yaklaştı.
— Sen de fazla konuşuyorsun.
Kapı hafif aralıktı. Soğuk hava yüzlerine vuruyordu.
Aniden omzundan tuttu.
— Yeter artık.
Genç kız tepki bile veremedi.
Ani bir hareketle onu tüm gücüyle dışarı itti.
Genç kızın bedeni karanlıkta kayboldu. Bir saniyeliğine göz göze geldiler. Çığlık yoktu. Panik yoktu. Sadece doğrudan bir bakış.
Sonra kayboldu.
Aşağıda uçurum vardı. Kayalar. Nehir. Gece. Don.
Albay hemen kapıyı kapattı.
Vagonda sessizlik vardı. Herkes uyuyordu.
Her şeyin bittiğinden emindi.
Ama albay bu genç kızın gerçekte kim olduğunu — ve neler yapabileceğini bilmiyordu 😳
Sabah her zamanki gibi davrandı. Hatta daha sakindi.
Hiç soru sorulmadı. Kimse kayboluşu fark etmedi. Birkaç gün geçti. Sonra bir gece birimde elektrik kesildi. İlk başta kimse önemsemedi.
Ardından sistemler arızalanmaya başladı. Kameralar. İletişim. Kapılar. Albay koridora çıktı. Ortalık karanlıktı. Sadece acil durum ışıkları yanıp sönüyordu. Adımlar duydu. Yavaş. Düzenli. Geri döndü.
Koridorun sonunda o vardı. Aynı üniforma. Aynı saç. Sadece yüzü daha soluktu. Kolunda kan vardı. Ama dimdik duruyordu, sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Donakaldı.
— Sen…
Bir adım attı.
— Gerçekten her şeyin bu kadar basit olduğunu mu sandınız?
Geri çekildi.
— Bu imkânsız.
— Kim olduğumu hiç sormadınız, dedi sakin bir şekilde.
Kendini toparlamaya çalıştı.
— Ben seni…
— Evet, diye sözünü kesti. — Bir hata yaptınız.
Yaklaştı.
— Ben sizin birliğinizden değilim. Ve sizin sisteminizden de değilim.
Işık tekrar titredi.
Etrafındaki tüm kapılar ağır bir sesle kapandı.
Albay yalnız kaldığını anladı.
Birkaç adım ötede durdu.
— Hayatta kaldım, dedi sessizce. — Ve düşünmek için zamanım oldu.
Telefonunu almaya çalıştı ama ekran siyahtı.
— Ne istiyorsun? diye sertçe sordu.
Gözlerinin içine baktı.
— Sizin yaptığınızın aynısını.
Geri adım attı. Zemin aniden titremeye başladı. Arkasına döndü. Daha önce olmayan açık bir teknik şaft vardı.
Tekrar ona baktı.
Sakin duruyordu.
— Gece. Soğuk. Etrafta kimse yoktu, dedi. — Hatırlıyor musunuz?
Bağırmak istedi ama o anda ışık tamamen söndü.
Bir saniye sonra karanlıkta kısa bir ses duyuldu.
Ve yeniden sessizlik.
Sabah birimde albayın kaybolduğu söylendi. Nasıl olduğu anlaşılmadı. Kameralar o anda çalışmıyordu. Ancak arşivde kayıtta kısa bir hata ortaya çıktı. Bir anlığına, karanlık bir koridorda birinin doğrudan kameraya baktığı görülüyor.
