Eşim markete gitti ve bir daha geri dönmedi. Kırk yıl sonra onu yeniden istasyonda gördüm. Gözleri dolu bir şekilde bana şunu söyledi: “Başıma ne geldiğine inanamayacaksın.”
Eşimin kaybolmasının üzerinden kırk yıl geçti. Bir gün yemek yaparken ondan süt almaya gitmesini istemiştim ve onu son kez o gün gördüm.
Başta sadece bir arkadaşına ya da komşusuna rastladığını ve gecikeceğini düşündüm. Ama gün ilerledikçe endişem arttı.
Akşam eve dönmeyince marketi aradım. Kasiyer onu bütün gün görmediklerini söyledi. Ne komşular ne de arkadaşlarımız onu görmüştü.
Hemen polise başvurdum. Geldiklerinde bana sorular sordular ve onu kısa sürede bulacaklarını söylediler.
Günler haftalara, haftalar aylara dönüştü. Mahallede söylentiler yayılmaya başladı. Kimileri kaçtığını, kimileri benim onu kovduğumu söyledi.
Zamanla tüm umudumu kaybettim. Ve sonra kırk yıl sonra bir sabah posta kutusunda göndericisi olmayan bir zarf buldum.
İçinde sadece bir cümle vardı: “Hemen istasyona gel.” Yazıyı tanımıyordum ama onun olduğunu hemen anladım.
Yola çıktım.
İstasyona vardığımda onu gördüm. Bir bankta oturuyordu. Yaşlanmıştı ama oydu.
Bana dedi ki: “Başıma ne geldiğine inanamayacaksın.”
„Beni kaçırdılar, Clara,” diye başladı, sesi zayıftı.
„Kırk yıl önce beni sokakta yakalayıp zorla bir arabaya bindirdiler.
Büyük bir borcum vardı ve beni onlar için çalışmaya zorladılar.
Benim, senin ve çocukların hakkında her şeyi biliyorlardı.
Kaçmaya ya da sizinle iletişime geçmeye çalışırsam hepinizi öldürmekle tehdit ettiler.”
Gözyaşları yüzümden akıyordu. „Neden kaçmadın?”
„Denedim ama her yerde müttefikleri vardı. Kaçsam bile sizin peşinize düşerlerdi.”
„Bir FBI baskınından sonra bir şansım oldu ama tekrar yakalandım. Bana bir anlaşma teklif ettiler: ailemin güvenliği için gizli çalışmamı istediler.”
„Sonunda hepsi tutuklandı ve ben özgürüm,” dedi.
