Uçakta yanımda oturan bir adam kilom yüzünden beni hiç çekinmeden aşağılıyordu, ancak uçuşun sonunda yaptıklarından dolayı çok pişman oldu 😢😨
Business class. Uzun bir uçuş. Bileti önceden satın aldım ve pencere kenarında bir koltuk seçtim — sadece bu uçuşu sakin bir şekilde geçirmek, biraz çalışmak ve dinlenmek istiyordum. Her şey normal ilerliyordu: yolcular kabini dolduruyordu, valizler üst bagaj bölmelerine yerleştiriliyordu ve kabin görevlileri su ikram ediyordu.
Ben çoktan yerime rahatça yerleşmiştim ki pahalı takım elbiseli bir adam kabine girdi. Elinde deri bir evrak çantası vardı ve büyük bir özgüvenle kendi koltuğuna — benim yanıma — geldi. Koltuğa baktı, ardından gözlerini bana çevirdi, yüzünü buruşturdu ve çevredeki herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle şöyle dedi:
— Bu da ne böyle? Business class için para ödedim ama kendimi yoğun saatlerde metrodaymış gibi hissediyorum!
Gözlerini gösterişli bir şekilde devirdi ve bana küçümseyici bir bakış attı.
— Önemli bir konferansa gidiyorum, hazırlanmam gerekiyor ve artık düzgün bir şekilde oturamıyorum bile, dedi ve yanımdaki koltuğa ağır bir şekilde oturdu.
Ne ima ettiğini anladım. Daha doğrusu — kimi kastettiğini anladım.
— Neden böyle insanlara burada koltuk satıyorlar ki? diye kendi kendine mırıldandı ama benim duyabileceğim kadar yüksek sesle.
Oturdu ve hemen dirseğiyle beni itmeye başladı, sanki memnuniyetsizliğini göstermek istiyordu. Bu sadece fiziksel olarak canımı yakmıyordu, aynı zamanda inanılmaz derecede kırıcıydı. Pencereye döndüm ve gözyaşlarımı tutmaya çalıştım. Görünüşte saygın bir yetişkinin bu kadar kötü olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Tüm uçuş boyunca sanki bilerek hareket etti, kağıtlarını hışırdattı, homurdandı ama başka hiçbir şey söylemedi. Dayandım. Önyargılı bakışlara alışığım. Ama bu kadar açık bir kötülüğe değil.
Ancak uçuşun sonunda tamamen beklenmedik bir şey oldu ve bundan sonra adam davranışlarından dolayı çok pişman oldu 😲😨
Uçak iniş yaptıktan ve biz çıkmaya başladıktan sonra ekonomi sınıfındaki asistanım yanıma geldi. Kibarca başını salladı ve şöyle dedi:
— Bayan Smith, otele giriş işlemlerinden sonra doğrudan konferans alanına gitmemiz sizin için uygun olur mu? Her şeyi zaten hazırladım.
Yanımda oturan adam donup kaldı. Bakışlarını üzerimde hissettim. Asistanım uzaklaştıktan sonra adam aniden tamamen farklı bir ses tonuyla konuşmaya başladı:
— Affedersiniz… siz de konferansa mı gidiyorsunuz? Orada çok saygın bir bilim insanının konuşma yapacağını duydum… Onun soyadı da Smith.
— Evet, diye sakin bir şekilde cevap verdim çantamı alırken, — o kişi benim.
Adam afalladı, yüzü bembeyaz oldu ve uzun zamandır çalışmalarımla ilgilendiğini, bilişsel teknolojiler hakkındaki konuşmamı duyduğunu söyleyerek bir şeyler gevelemeye başladı.
Ben sadece kibarca gülümsedim ve ilk çıkan ben oldum. O ise sanki içindeki bütün hava çekilmiş gibi oturmaya devam etti.
Umarım bundan sonra bu yabancı insanları dış görünüşlerine göre yargılamayı bırakır.
