Köpeğimiz yatak odasındaki duvara dikkatle bakıyor ve sürekli havlıyordu; bu yüzden uyuyamaz hale geldik. Sonunda bir usta çağırıp duvarı kırmak zorunda kaldık 
Ben, eşim ve kızımız yeni eve taşındığımızda, sanki hayalimiz gerçekleşmiş gibiydi. Ev eskiydi ama çok bakımlıydı: geniş odalar, şirin bir bahçe ve ormana bakan büyük pencereler vardı. Eve ilk görüşte âşık olduk. Burada hayatımızın yeni ve mutlu bir döneminin başlayacağını hissediyorduk. Doberman cinsi köpeğimiz Rada da başta mutlu görünüyordu.
Evin içinde neşeyle koşuyor ve her köşeyi keşfediyordu. Ancak kısa süre sonra garip bir şey fark ettik: her gün yatak odasında aynı yere oturuyor ve uzun uzun duvara bakıyordu. Bazen sessizce oturuyordu ama giderek daha sık havlamaya, hırlamaya ve patileriyle duvar kâğıdını tırmalamaya başladı. Diğer odalarda tamamen normal davranıyordu. İlk başta bunun taşınmaya verdiği bir tepki ya da geçici bir huy olduğunu düşündük.
Fakat zaman geçtikçe Rada’nın davranışları daha da ısrarcı hale geldi. Geceleri bizi havlayarak uyandırıyordu — hep aynı duvara bakarken. Önce onu sakinleştirmeye çalıştık. Sonra kızmaya başladık. Ama hiçbir şey işe yaramadı. Sonunda, uykusuz gecelerden ve giderek artan endişeden bitkin düşmüş halde, bu duvarın köpeğimizi neden bu kadar huzursuz ettiğini öğrenmeye karar verdik. Tanıdığımız bir ustayı çağırıp duvarın bir kısmını dikkatlice açmasını istedik.
Ve içeride ne olduğunu gördüğümüzde dehşet içinde dona kaldık 
Alçıpan duvarın arkasında dar bir teknik boşluk vardı. Karanlık, toz, örümcek ağları… ve metal bir kutu. Tuğla duvarın içine sıkıca gömülmüştü. Köpeğimiz yatak odasındaki duvara sürekli bakıyor ve durmadan havlıyordu; bu yüzden uyuyamıyorduk. Sonunda bir usta çağırıp duvarı kırmak zorunda kaldık. Kutuyu açtığımızda kalbimiz duracak gibi oldu. İçinde kemikler, eski çocuk ayakkabıları, peluş bir oyuncak ve çok eski bir konserve kutusu vardı. Ellerimiz titriyordu. Hemen polisi aradık. Soruşturma başlatıldı. Meğerse 1987 yılında bu evden bir kız çocuğu kaybolmuş. O zamanlar onu bulamadıkları için ailesinden kaçtığını düşünmüşler. Dosya kapatılmış, annesi kısa süre sonra üzüntüden hayatını kaybetmiş, babası ise taşınmış. Kızın dosyası yeniden açıldı ve hâlâ hayatta olup saklanıyor olabilecek kişi için gerçek bir insan avı başladı. Rada artık havlamıyordu. O günden sonra o duvara bir daha hiç yaklaşmadı.
