💔 Tanıştıktan sadece iki ay sonra evlendik, bir ay sonra da hamile olduğumu öğrendim. Kocam konusunda inanılmaz şanslı olduğumu düşünüyordum. Ancak bir gün, onun düzenli olarak saatlerce ortadan kaybolduğunu ve nerede olduğunu açıklamayı reddettiğini fark ettim. Onu takip etmeye karar verdim ve genç bir kadının yattığı yoğun bakım ünitesine girdiğini gördüm. O kadının kim olduğunu ve kocamın evliliğimizin en başından beri benden hangi korkunç gerçeği sakladığını öğrendiğimde yerin dibine girmek istedim. 😨
1. Bölüm
Tesadüfen tanıştık ve sadece iki ay sonra evlendik. Kocam ilgili ve şefkatliydi; sürekli büyük bir aile istediğini söylüyordu. Düğünümüzden bir ay sonra hamile olduğumu öğrendim.
Mutluydum. Hayatımın geri kalanını birlikte geçireceğim adamı bulduğumu sanıyordum.
Ancak zamanla tuhaf şeyler fark etmeye başladım. Kocam haftada birkaç kez bir yerlere gidiyor ve üç dört saat boyunca ortadan kayboluyordu. Acil işleri olduğunu söylüyor, ona sorular sorduğumda ise sinirleniyordu.
Bir gün onu takip etmeye karar verdim.
Arabayı bir hastanenin önüne park ettiğini, hızla içeri girdiğini ve yoğun bakım ünitesine çıktığını gördüm.
Birkaç dakika sonra onu bir hasta odasında buldum. Genç bir kadının yatağının yanında oturuyor, elini tutuyor ve ağlıyordu. Onu daha önce hiç böyle görmemiştim.
Tam içeri girecektim ki söylediklerini duydum:
— Biraz daha dayan. Seni kurtaracağıma söz veriyorum. Bunun için her şeyimi feda etmem gerekse bile.
Genç kadın gözlerini güçlükle açtı ve fısıldadı:
— Peki ya karın? O artık biliyor mu?
Kocam başını eğdi.
— Hayır. Gerçeği öğrenmemeli. En azından artık çok geç olana kadar.
Kapının önünde donup kaldım.
Bu genç kadın kimdi? Kocam neden onun yatağının başında ağlıyordu? Ve benden son ana kadar neyi saklamayı planlıyordu?
Henüz bu soruların cevaplarının inandığım her şeyi yerle bir edeceğini bilmiyordum.
2. Bölüm
Daha fazla dayanamadım ve hastane odasına girdim.
Kocam aniden arkasını döndü. Beni görünce benzi attı ve kızın elini bıraktı.
“Burada ne yapıyorsun?” diye fısıldadı.
“Bunu sana benim sormam gerekiyor! O kim? Neden onu gizlice ziyaret ediyorsun? Bir de gerçeği öğrenmemem gerektiğini söylerken ne demek istedin?”
Uzun süre sessiz kaldı. Sonra kıza baktı. Kız da belli belirsiz başını salladı.
“ O benim öz kız kardeşim,” dedi sonunda. “Adı Anna. Ağır hasta ve acilen kemik iliği nakline ihtiyacı var.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Kız kardeşin mi? Bana ondan hiç söz etmedin!”
“Yıllardır görüşmüyorduk. Hastalandığında, olası donörlerinden biri olabileceğimi öğrendim. Ancak yapılan tetkikler uygun bir donör olmadığımı gösterdi. Doktorlar başka seçenekler aramaya devam etti.”
Bir süre duraksadı, ardından ellerimi buz gibi yapan sözleri söyledi.
“Genetik testlerin sonuçlarına göre çocuğumuzun uygun bir donör olma ihtimali daha yüksek olabilir.”
İçgüdüsel olarak elimi karnıma koydum.
“Evlilik konusunda bu kadar acele etmenin nedeni buydu, değil mi?”
Kocam gözlerini kaçırdı.
“Evet.”
“Bir aile istediğini söylemiştin. Beni sevdiğini söylemiştin. Baba olmanın hayalini kurduğunu söylemiştin!”
“Çocuk istediğini biliyordum. Bir çocuk sahibi olmayı kabul edeceğini düşünüyordum. Böylece Anna’nın bir şansı olacağını umuyordum.”
Bir yatağı paylaştığım, hayatımı emanet ettiğim ve çocuğunu taşıdığım adama bakıyordum.
“Peki ya genetik açıdan uyumlu olmasaydık? Ya hamile kalmasaydım? Beni öylece terk mi edecektin?”
Cevap vermedi.
Bu sessizlik, itiraf edebileceği her şeyden daha korkutucuydu.
Telefonumu aldım ve odadan çıktım. Koridorda bütün bedenim titriyordu. Düğünümüzün, bana gösterdiği şefkatin, gelecek hakkındaki konuşmalarımızın ve aşk vaatlerinin dikkatle hazırlanmış bir planın parçası olabileceğine inanamıyordum.
Ama en kötüsü henüz beni bekliyordu.
Ertesi gün hamileliğimi takip eden doktora gittim ve her şeyi anlattım. Doktor, doğacak çocuğun teyzesiyle doku uyumunun önceden garanti edilemeyeceğini açıkladı. Çocuk doğduktan sonra ayrı tetkikler yapılması gerekecekti. Donörlükle ilgili her karar da tıbbi gereklilikler ve çocuğun kendi çıkarları gözetilerek verilmeliydi.
İşte o zaman anladım: Kocam evliliğimizi bir umudun üzerine kurmuş, beni de amacına ulaşmak için bir araca dönüştürmüştü.
O akşam eşyalarımı topladım.
Eve döndüğünde kapının yanında duran bavulu gördü.
“Nereye gidiyorsun?” diye sordu.
“Bana yalan söylenmeyecek bir yere.”
“Ama seni incitmek istemedim! Ben sadece kız kardeşimi kurtarmak istedim!”
“Bana gerçeği anlatabilirdin. Benden yardım isteyebilirdin. Ama hayatımı seninkiyle birleştirmek isteyip istemediğime kendim karar verme hakkımı elimden aldın.”
Elimi tutmaya çalıştı ama geri çekildim.
“Peki ya çocuk?” diye sordu. “Onu babasından mahrum mu bırakacaksın?”
Gözlerinin içine baktım.
“Hayır. Ama çocuğumuzu daha doğduğu andan itibaren başka bir insanın ilacı olarak görmene izin vermeyeceğim. Doktorlar bir gün gerçekten donörlük önerirse bu karar sorumlulukla alınmalı; sen hamileliğimi önceden planladığın için değil.”
Ailemin yanına taşındım.
Birkaç gün sonra kocam bana uzun bir mesaj gönderdi. Kız kardeşini kaybetmekten korktuğunu, ona başka nasıl yardım edebileceğini bilmediğini ve zamanla beni gerçekten sevmeyi başarabileceğini umduğunu yazmıştı.
Son cümle beni ağlattı.
O, bir gün beni sevebilmeyi umuyordu. Ben ise o, kendi amacına ulaşmak için sevgimden yararlanırken bile onu çoktan sevmiştim.
Onu bir gün affedip affedemeyeceğimi bilmiyordum. Anna’yı kurtarmanın mümkün olup olmadığını da bilmiyordum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyordum: Çocuğum başkalarının beklentilerini karşılamak için dünyaya gelmeyecekti. O, korumakla yükümlü olduğum bağımsız bir insan olacaktı; bunun için hayatıma en baştan başlamam gerekse bile.
Ve bir daha hiç kimsenin, arkasında soylu bir amaç bulunduğu için yalanın haklı gösterilebileceğine beni inandırmasına izin vermeyecektim.
