Üç serseri savunmasız bir kıza saldırdı, onu soymaya çalıştı ve karşılarında sadece korkmuş ve çaresiz bir kurban olduğunu düşündüler: fakat bir dakika sonra ne olacağını hayal bile edemezlerdi 😱😨
Savunmasız mı? Gerçekten öyle sanıyorlardı.
Parktaki sabah sakin ve sıcaktı. Veronika koşusunu bitirmiş, yan taraftaki bir patikada durmuş ve nefesini toparlamaya çalışıyordu. Antrenman zor ama keyifli geçmişti. Saçları yüksek bir at kuyruğu şeklinde toplanmıştı, boynunda ince altın bir zincir, kolunda spor saati vardı. İnsan sadece yalnız kalabildiği bu nadir hafta sonlarını seviyordu.
Patika neredeyse boştu. Gece yağmurundan sonra nemli hava yaprak ve tazelik kokuyordu. Veronika çıkışa doğru yürümek üzereyken arkasında aniden motor sesleri yükseldi.
Üç motosiklet virajdan çıktı ve tam önünde durdu. Üzerlerinden iri yapılı üç adam indi. Ucuz eşofmanlar, kollarda ve boyunda dövmeler, küstah gülümsemeler.
Lider öne çıktı ve onu baştan aşağı süzdü.
— Ne var güzelim, tek başına mı geziyorsun? — dedi alaycı bir şekilde.
— Telefonun pahalıdır herhalde. Kırmadan ver bakalım.
Veronika sessiz kaldı. Yüzü ciddiydi ama gözlerinden gergin olduğu belliydi.
İkinci adam yanından dolaştı.
— Bak ne kadar şık. Güzel saat. Zinciri parlıyor. Alınacak şeyler var burada.
— Titreme, dikkatli davranacağız, — diye ekledi üçüncüsü ve sessizce güldü.
Çok yakın durmuşlardı ve geri kaçış yolunu kapatıyorlardı.
— Burada sana yardım edecek kimse olmadığını anlıyorsundur, değil mi? — dedi lider. — Sakin sakin her şeyi ver, sonra yoluna git.
— Yoksa ne olur? — diye sordu Veronika sakin bir sesle, sesinin titrememesine çalışarak.
Adamlar birbirine baktı.
— Yoksa kötü olur, — diye cevap verdi içlerinden biri. — Bize karşı gelinmesinden hoşlanmayız.
Gülüyorlar, kendi aralarında konuşuyorlar, telefonunu, ayakkabılarını ve zincirini tartışıyorlardı. Hatta biri omzuna doğru elini uzattı, sanki ne kadar korktuğunu ölçmek ister gibi.
Onlar sadece antrenmandan çıkmış yalnız ve savunmasız bir kadın görüyorlardı.
Ama bir dakika sonra ne olacağını bilmiyorlardı. 😱😨
Lider bir adım daha yaklaştı ve ona doğru eğildi.
— Hadi bakalım, iyi mi veriyorsun yoksa açıklayalım mı?
Veronika ona dikkatle baktı. Ne bağırma ne panik. Sadece gözlerinde gerginlik ve soğuk bir odaklanma.
— Gerçekten bunun iyi bir fikir olduğunu mu düşünüyorsunuz? — diye sessizce sordu.
Çocuklar birbirine baktı ve güldü.
— Duydunuz mu? Bizi korkutmaya çalışıyor.
— Kızım, kiminle konuştuğunu biliyor musun?
— Burada kimse yok. Sadece biz ve sen.
Veronika aniden gülümsedi.
— Aynen. Sadece siz ve ben.
Onlardan biri dondu.
— Neden gülüyorsun?
— Çünkü neye bulaştığınızın farkında bile değilsiniz, — diye cevap verdi.
Lider sinirle bir adım öne çıktı.
— Şakayı bırak. Telefon ve kolye. Şimdi.
Ve o anda, ağaçların gölgesinden, sokağın kıvrımından iki iri adam yavaşça çıktı. Onlar onun korumalarıydı. Uzun, siyah giyimli, soğuk yüzlüydüler. Sakin hareket ediyorlardı ama adımlarında güç vardı.
Çocuklar az önce çok zengin bir adamın kızını soymaya çalıştıklarını bilmiyordu.
Geri döndüler.
Üç serseri, savunmasız bir kıza saldırdıklarını sanıyorlardı; sadece korkmuş ve güçsüz bir kurban… ama bir dakika sonra ne olacağını hayal bile edemezlerdi.
— Bunlar kim?
Korumalardan biri yaklaşıp kısa bir şekilde söyledi:
— Sorun var mı?
Veronika arkasını bile dönmedi.
— Artık yok, — diye sakin cevap verdi.
Yüzlerindeki gülümsemeler kayboldu.
