Birkaç gün üst üste küçük bir kız kapımın önüne gelir, birkaç dakika orada durur ve sonra kaçıp giderdi. Çocuk için endişelendiğim için ailesini bulmaya karar verdim ve beklenmedik bir şey öğrendim 😲😱
Neredeyse her gün, tam öğle vakti, aynı küçük kız kapımın önünde belirirdi. Güzel, şık giyimli, tombul yanaklı ve kucağında küçük bir oyuncak ayıyla.
Kapının yanında durur, doğrudan görüntülü görüşme kamerasına bakardı; sanki bir şey bekliyormuş gibi.
O zamanlar sık sık işte olduğum için kapıyı açamaz, kim olduğunu veya neden orada olduğunu öğrenemezdim. Her seferinde aynı şey olurdu: kız kapı zilini çalar, bir iki dakika bekler ve sonra köşeden bir yerlere kaçardı.
Yakınlarda araba veya yetişkin yoktu. Açıkçası, her geçen gün daha da endişe verici hale geliyordu. Ailesi neredeydi? Küçük bir çocuk neden tek başına yürüyordu?
Korkunç bir şey olduğundan korkmaya başladım.
Bir akşam daha fazla dayanamadım ve bu kayıtlarla polise gittim. Polisler hemen kızın ailesini buldu ve anneyi karakola çağırdı. İşte o zaman beklenmedik bir şey keşfettik 😲😱 İlk yorumda devam ediyor 👇👇
Kadın içeri girip suçlandığı şeyi duyunca aniden kahkaha attı.
«Özür dilerim,» dedi gözyaşlarını silerek, «sadece kızım her şeyi merak edecek yaşta. Size yakın bir yerde oturuyoruz ve sık sık bu sokaktan geçiyor. Evinizin önünden her geçtiğinde, ‘O kadına merhaba demek istiyorum!’ diyor. Evinize koşuyor, telefon ediyor ve sonra geri geliyor. Ben onu her zaman kapıda bekliyorum.»
Şok olmuştum.
«Ama neden benim evim?» diye sordum. Kadın tekrar gülümsedi:
«Muhtemelen hatırlamıyorsundur ama bir yaz kızım düştüğünde ona bir elma vermiştin. O zamandan beri gelip sana iyi günler dilemek zorunda hissediyor.»
Çavuşla birbirimize bakıp kahkahalarla güldük. Meğerse «gizemli ziyaretçi», her gün bir zamanlar kendisine biraz olsun iyilik yapmış birine «merhaba» demek için gelen nazik küçük bir kızmış.
