65 yaşında, hayatım yüzeysel olarak sakin görünüyordu. Kocam uzun yıllardır yoktu, çocuklarım kendi aileleriyle meşguldü ve ziyaretlerimiz seyrekleşmişti. Şehrin kenarındaki küçük bir evde sessizce yaşıyordum. Çoğu akşam pencerenin kenarına kurulup, güneş ışığının son ışınları boş sokağa yayılırken kuş cıvıltılarını dinlerdim. Sakin ve huzurlu bir hayattı; ancak bu sakinliğin altında, kendime bile nadiren itiraf ettiğim bir gerçeği taşıyordum: Yalnızdım.
Doğum günümde sessizlik her zamankinden daha ağırdı. Ne telefon görüşmesi, ne ziyaret, ne de günü anmak için güzel sözler. Ev yoklukla yankılanıyordu sanki. O gece, ani bir dürtüyle şehre giden otobüse bindim. Aklımda bir hedef yoktu. Tek bildiğim, zaman tamamen akıp gitmeden önce özgürleşmek, cesur bir şey yapmaktı; bana hâlâ hayatta olduğumu hatırlatacak bir şey.
Küçük bir kafeye girdim, sarı ışığı beni sessiz bir kucaklama gibi sarıyordu. Arka planda hafif bir müzik çalıyordu. Gözlerden uzak bir köşe seçip bir kadeh kırmızı şarap sipariş ettim. Uzun bir süre sadece elimde tuttum, keskin tatlılığını içime çektim, sonra dilime değdirdim, sıcaklığı beni içten dışa sakinleştiriyordu.
İnsanların gelip gitmesini izlerken bir adam yaklaştı. Kırklı yaşlarında görünüyordu, gri saçları yüzünü çerçeveliyordu ve sabit, düşünceli bir bakışa sahipti. Tereddüt etmeden gülümseyerek karşıma oturdu.
«Size başka bir şey ikram edebilir miyim hanımefendi?» diye sordu.
Güldüm ve başımı salladım. «Lütfen bana ‘hanımefendi’ demeyin. Buna alışık değilim.»
Sanki yıllardır arkadaşmışız gibi aramızda bir sohbet aktı. Bana fotoğrafçı olduğunu, uzun bir seyahatten yeni döndüğünü söyledi. Geçmişimden parçalar paylaştım; çocukluğumdan, hayalini kurduğum ama hiç çıkmadığım yolculuklardan. Şaraptan mıydı, gözlerinden miydi yoksa sadece bağ kurma açlığından mıydı bilmiyorum ama on yıllardır hissetmediğim bir çekim hissettim.
O gece onu oteline kadar takip ettim. Loş ışıklı odada pek konuşmadık. Kelimelere gerek yoktu. Elleri, sıcaklığı, iki hayatın kısa bir süreliğine iç içe geçmesinin sessiz ritmi; yıllardır ilk kez gerçekten dokunulmuş, gerçekten görülmüş hissediyordum.
Ertesi sabah, güneş ışığı perdelerin arasından süzüldü. «Günaydın» diye fısıldamaya hazır bir şekilde döndüm… ama yatak boştu. Gitmişti. Masanın üzerinde tek bir beyaz zarf vardı. Açarken ellerim titriyordu.
İçinde bir fotoğraf vardı; huzur içinde uyuyan, kafenin sarı ışığı altında yıkanan ben. Altında bir not:
«Yaşlılığın da güzel ve cesur olabileceğini bana gösterdiğin için teşekkür ederim. Ama sana gerçeği borçluyum. Yıllar önce yardım ettiğin bir kadının oğluyum.»
Nefesim kesildi. Anılar su yüzüne çıktı: Yirmi yıl önce, zorluk çeken bir annenin oğlunu büyütmesine yardım etmiştim. Aramız bozulmuştu ve dün geceki adamın şimdi büyümüş olan aynı çocuk olduğunu hiç düşünmemiştim.
Şok, utanç, kafa karışıklığı… Hepsi birden beni sardı. Öfkelenmek istedim ama yapamadım. Çünkü gerçek inkâr edilemezdi: O gece hissettiklerim gerçekti. Sadece şarap ya da yalnızlık değildi. Dürüstlüğün en yalın haliydi.
Fotoğrafa uzun süre baktım. Yüzüm sakin, neredeyse ışıl ışıl, yaşın çizgilerinden etkilenmemiş görünüyordu. O zaman bazı gerçeklerin, can acıtsalar bile, birer armağan olduğunu fark ettim.
O akşam, sessiz evimde, fotoğrafı gizli bir köşeye astım. Arkasındaki hikâyeyi kimse bilmiyor. Ama her baktığımda hatırlıyorum: hayat bizi şaşırtmaktan asla vazgeçmiyor. Ve bazen, en az beklediğimiz şoklar, bize hâlâ hayatta olduğumuzu hatırlatanlardır.
