56 yaşında bir kadın hamile olduğunu keşfetti: ancak doğum zamanı geldiğinde doktor onu muayene etti ve gördükleri karşısında şok oldu.
— Ne demek istiyorsun? Dokuz ay boyunca bir bebek taşıdım!
Doktor derin bir nefes aldı ve doğru kelimeleri bulmakta zorlanarak cevap verdi:
— Bebeğin yok. Bu hamilelik değil. Karnında kocaman bir tümör var. Bunca zamandır büyüyor.
Gözleri karardı.
— Ne?.. Bu nasıl mümkün olabilir? Testler gösterdi ki…
— Testler tümörün neden olduğu hormonal değişikliklere yanıt vermiş olabilir, — dedi doktor sessizce. — Bu olur, ancak çok nadirdir.
Daha sonra, kadının bu dokuz ay boyunca modern muayenelerden, özellikle de ultrasondan özenle kaçındığı da ortaya çıktı.
— Eskiden hiçbir ekipman olmadan doğum yaparlardı, — diye kendi kendine inandırdı. — Teknolojinin çocuğuma zarar vermesine izin vermeyeceğim.
O anda dünyasının yıkıldığını hissetti. Dokuz ay boyunca – bir yanılsama mıydı? Tüm o umutlar, tüm o «bebek» lafları? Ellerini karnına bastırdı ve usulca fısıldadı:
– Ama… İnandım…
Elli altı yaşında bir kadın hamile olduğunu öğrendi: ama doğum zamanı geldiğinde, doktor onu muayene etti ve gördükleri karşısında şok oldu.
Doktorlar acil bir muayene yaptı. Neyse ki tümörün iyi huylu olduğu ortaya çıktı. Kadın ameliyat oldu ve hayatı kurtuldu.
İyileştikten sonra, hastane odasının penceresinin önünde uzun süre oturdu ve kaderin ne kadar tuhaf ve kurnaz olabileceğini düşündü. Anne olmadı, ama başka bir şey kazandı: hayatın değerini anladı.
Ve çocuğu olmasa da ikinci bir şansı vardı: yaşamak, sevinmek ve onu sevenlerle birlikte olmak.
Ve taburcu edildiğinde, ona korkunç gerçeği ilk söyleyen doktor şöyle dedi:
— Çok güçlü bir kadınsın. Belki de gerçek mucizen budur.
Ve aylar sonra ilk kez gülümsedi.
