Dul bir adam, karısının mezarına bıraktığı her çiçeğin kaybolduğunu fark etti. Gerçeği ortaya çıkarmaya kararlı bir şekilde bir kamera kurdu ve gördükleri onu tamamen şok etti. 😱
Karısının ölümünün üzerinden altı ay geçmişti ve hayat tüm anlamını yitirmişti. Her sabah boş bir dairede, onu hatırlatan şeylerle çevrili bir şekilde uyanıyordu: mutfaktaki kupası, askıdaki atkısı, parfümünün kalıcı kokusu.
Ama pazar günleri kutsal bir hal alıyordu. Her hafta mezarlığı ziyaret ediyor, karısının en çok sevdiği kırmızı gülleri getiriyordu. Onları mezarının yanına koyuyor ve saatlerce yanında oturup, sanki hala oradaymış gibi onunla konuşuyordu
Ancak, üst üste üç hafta boyunca garip bir şey oldu: getirdiği çiçekler kayboldu. Solmadılar, kalmadılar, sadece yok oldular.
Çaresizce cevaplar arayan adam, mezarlık bekçisine sordu:
«Bu mezardan çiçek alan birini gördün mü?»
Yaşlı adam omuz silkti.
«Kimseyi görmedim. Beni ilgilendirmez. Kendin bulman gerekecek.»
Dul adam kararlılıkla mezar taşının yanına küçük bir kamera yerleştirdi. Akşam görüntüleri tekrar izledi ve hayrete düştü. 😱
Ekranda sekiz yaşından büyük olmayan küçük bir kız belirdi. Mezara doğru yürüdü, buketi aldı ve kayboldu. Ancak görüntüler kızın nereye veya neden gittiğini göstermiyordu.
Dul adam şaşkınlıkla tekrar tekrar izledi. Bir çocuk neden başkasının mezarından çiçek alırdı ki?
Ertesi Pazar günü, elinde başka bir buketle geri döndü ve bu sefer onu bizzat gördü. Solmuş çiçekleri tutarak mezarın yanında sessizce duruyordu.
«Kızım… bu mezardan çiçek mi alıyorsun?» diye sordu yumuşak bir sesle.
Korkmuş bir şekilde kaçmaya çalıştı ama adam onu sessizce durdurdu.
«Endişelenme. Kızgın değilim. Sadece söyle bana — neden?»
Başını eğip fısıldadı:
«Burada küçük bir erkek kardeşim var. İlkbaharda öldü. Annem çiçek alamıyor. Yalnız kalmasını istemiyorum… Kadının mezarındaki çiçekleri almamın sorun olmayacağını düşündüm.»
Dul adamın yüreği sızladı. Ne söyleyeceğini bilemeden sessiz kaldı.
Ertesi Pazar iki buket getirdi: biri karısına, biri de küçük kardeşine. Kız bunu görünce gözleri sevinçle parladı.
«Teşekkür ederim amca,» dedi çiçekleri sıkıca tutarak. «Artık bir daha asla yalnız kalmayacak.»
