Kocam ve ailesi beni buzlu suya itmenin «eğlenceli» olacağına karar verdiler: Kafamı çarptım ve boğulmaya başladım, kıyıya zar zor ulaştığımda ise orada durup bana güldüler 😲😢
Kocam ve ailesiyle ilişkim her zaman normal görünüyordu. En azından bana saygı duyduklarına inanıyordum. Ama o günden sonra, hiçbir zaman saygı duymadıkları ortaya çıktı. Bana tepeden bakmaya alışmışlardı — ta ki bir «şaka» beni boğma girişimine dönüşene kadar.
O gün, bütün aile set boyunca yürüyordu. Hava çok soğuktu, su buz gibiydi ve yüzeyde sis vardı. Yürüyüşten sonra sıcak bir yere gidip ısınmanın ve biraz çay içmenin güzel olacağını konuştuk. Hiçbir şey sorun çıkacağının habercisi değildi.
İskeleye vardığımızda, kocam aniden durdu ve suya bakarak şöyle dedi:
«Acaba burası derin mi?»
«Bilmiyorum,» diye cevapladım.
Sırıttı, bir adım yaklaştı ve şöyle dedi:
«Kontrol edelim. Yüzme biliyor musun?»
«Hayır, şimdi değil. Çok soğuk.»
«Yüzmeni istiyorum. Eğlenceli olacak.»
Tek kelime edecek vaktim yoktu. Sırtıma sert bir darbe indirdi ve düştüm, başımı tahta güverteye çarptım ve buz gibi suda boğuldum. Şok, soğuk, acı… Yukarının ne tarafta olduğunu anlayamadım.
Yüzeyden kahkahalar yükseldi. Kocam ve akrabaları iskelede durmuş, «ne kadar güzel bir dalış yaptı» diye yorum yapıyorlardı.
Sonunda soğuktan ve acıdan titreyerek dışarı çıkmayı başardığımda, benimle alay etmeye devam ettiler. Tek bir kişi bile yardıma gelmedi.
Ve sonra fark ettim ki: Şimdi bir şey söylemezsem, aynı şey tekrar olacaktı. Hatta daha kötüsü. Sonra kocamı ve ailesini derinden pişman eden bir şey yaptım 😱😨 İlk yorumda devam ediyor 👇👇
Telefonu ıslak parmaklarımla zar zor tutarak 911’i aradım.
Sesim titriyordu ama sözlerim netti:
«Kanat. Kocam beni suya itti. Kafamı çarptım. Güldüler ve yardım etmediler. Hemen polisi arıyorum.»
Polis hızla geldi — muhtemelen ciddi göründüğüm için.
Kocam «masum» numarası yapmaya çalıştı ama kıyafetlerimdeki soğuk, ıslak izler ve başımdaki sıyrıklar her türlü bahaneden daha güçlüydü.
Onu hemen oracıkta, iskelede tutukladılar. Kayınvalidem bembeyaz kesildi, kayınpederim ise şok içinde kaldı. Ve sonra eğlence başladı; ikisi de bana doğru koştu:
«Sözünü geri al… lütfen… bunların hepsi bir yanlış anlama…»
«Bunu yapmak istemedi… o sadece bir aptal… neyse, onu mahvetme…»
Ama ben orada donmuş ceketime sarınmış, korkmayı bıraktığın insanlara baktığın gibi bakıyordum.
«Komik bir şaka» istiyorlardı. Bunun yerine ceza davası açtılar.
