Annemin cenazesinde Vanessa, mücevherlerle kaplı ve her zamanki üstünlük taslayan tavrıyla göründü. Alaycı bir gülümsemeyle sordu:
«Hâlâ bekar mısın? Zavallıcık.»
Ona sakince baktım ve cevap verdim:
«Bekar değilim.»
Abartılı bir şekilde durakladım.
«Kocamla tanışmak ister misin?»
Yaklaşır yaklaşmaz yüzü soldu.
Vanessa’yı en son gördüğümden beri altı yıl geçmişti, hayatımı altüst etmişti. O zamanlar 32 yaşındaydım, Seattle’da tanıştığım teknoloji girişimcisi Ethan Caldwell ile evlenmeme sadece bir hafta kalmıştı. Dünyanın en mutlu kadını olduğumu düşünüyordum… ta ki Vanessa onu benden almaya karar verene kadar.
Bunu «sadece iş» olarak nitelendirdi ve Ethan’ın «daha hırslı birini hak ettiğini» söyledi. Üç ay sonra nişanlandılar. Onunla tüm iletişimimi kestim.
Şimdi, 38 yaşında, Denver cenaze evinde annemin tabutunun başında durmuş, misafirleri karşılamaya çalışıyordum. Ama Vanessa, siyah tasarımcı elbisesiyle topuklarını şıklatarak ve saçları kusursuz bir şekilde kıvrılmış halde içeri girdiğinde atmosfer değişti. Arkasında, kol kola, bir kupa gibi, Ethan yürüyordu.
«Hâlâ bekar mısın Claire?» diye sordu Vanessa, herkesin duyabileceği şekilde yüksek sesle. «38 yaşında, çocuk yok, partner yok. Gerçekten acınası. Benim bir erkeğim, param ve malikanem var.»
Kibirli bir şekilde gülümsedi.
«Bazı kadınlar kazanmak için doğmamıştır. Ama en azından sen dene.»
Gözümü kırpmadım. Sadece gülümsedim ve nazikçe,
«Vanessa, kocamla tanıştın mı?» dedim.
Dünya durmuş gibiydi.
«Senin… ne?» diye kekeledi.
«Kocam,» diye tekrarladım. «O da bugün burada.»
Odanın köşesine dönüp ona seslendim:
«Michael.»
Bana döndü ve Vanessa’nın yüzü bembeyaz kesildi. Michael Lawson sıradan bir adam değildi. Güç oyunları veya para umurunda değildi. İki yıl önce Ethan’a milyonlara mal olan davayı kazanan avukattı. Vanessa’nın Ethan’ın «düşmanlarını» suçlamak için açtığı davayla aynıydı bu.
Daha fazlasını gör
Aile Oyunları
Michael sakin ve kendinden emin bir şekilde yaklaştı ve Vanessa’ya elini uzattı:
«Sen kız kardeşi olmalısın,» dedi kibarca.
Vanessa donakaldı. Ethan güçlükle yutkundu. Altı yıl sonra ilk kez dengenin değişmeye başladığını hissettim.
Diğerleri tabuta yaklaşırken Michael elini nazikçe sırtıma koydu. Vanessa hala donakalmıştı, gördüklerini idrak edemiyordu:
«Claire? Evli mi? Onunla mı?»
«Üç yıldır,» diye cevapladım. «Ve bir yıldır evliyiz.»
Maskesi çatlamaya başladı. İçine işleyen öfkesi ve inanmazlığı neredeyse elle tutulur gibiydi.
Resepsiyon sırasında Vanessa beni köşeye sıkıştırmaya çalıştı:
«Geleceğimizi biliyordun. Bunu planladın. Bizi küçük düşürmek istedin.»
«Seni küçük düşürmek mi?» diye sakince sordum. «Cenaze törenine paran ve statünle övünerek girdin. Ben sadece kocamı tanıttım.»
Michael araya girerek, Vanessa’nın kariyerimi kurtaran davadan sonra adını bile duymadığını söyledi. Bu niteliklere asla sahip olamayacağını fark edince gözleri fal taşı gibi açıldı: etik, azim, dürüstlük.
«Yıllar önce benden bir şey aldın,» dedim ona doğrudan. «Ama hayatımı yeniden kurdum. Asla dokunamayacağın bir hayat.»
Maskesi sonunda paramparça oldu.
«Hayatının mükemmel olduğunu iddia etmek istiyorsan, devam et,» dedi buz gibi bir sesle. Ama Ethan ve benden buna katılmamızı bekleme.
«Beklenmiyorum,» diye cevapladım.
Sonra geçmiş akın akın geldi. Davamı yeniden açan Dedektif Samuel Hart odaya girdi ve şöyle dedi:
«İkinize karşı da bir hukuk davası ve devam eden bir ceza soruşturması bildirimi getiriyorum.»
Vanessa’nın nutku tutulmuştu. Ethan’ın rengi soldu. Michael elimi tuttu ve Hart, ikinizin de eylemlerinizin yasayı nasıl ihlal ettiğini ve sizi nasıl ifşa ettiğini anlatırken uzaklaştık. Malikane, para, statü… her şey mercek altındaydı.
Vanessa ağlayarak bir sandalyeye çöktü. Altı yıl sonra ilk kez göğsümden bir yük kalktığını hissettim. Acı çektikleri için değil, sonunda özgür olduğum için. Yanımda olan biriyle bir hayat kurmuştum; benden üstün, yerimde olmayan, bana karşı olmayan biriyle.
Kocam, Ethan’ın asla olamayacağı ve Vanessa’nın çalabileceği her şeydi.
