Albay, yeni pilotu küçük düşürmek istiyordu, ama karşısında duranı görünce dili tutuldu.
Albay Adam, hava üssünde yeni pilotu gözlemliyordu. Üzerinde resmi üniforma yoktu, sadece beyaz tişörtüne iliştirilmiş bir rozet vardı. Sakin, neredeyse meydan okurcasına bir özgüvenle yürüyordu.
Albay’a yaklaştı ve bakışlarını indirmeden önünde durdu.
Adam onu baştan aşağı süzdü. «Üniformansın nerede, pilot? Burada kurallara uyuyoruz.»
Sakin bir şekilde cevap verdi, «Resmi görevlerde giyeceğim. Şimdilik, yönetmeliklerde belirtildiği gibi, acemilik eğitim aşamasındayım.»
Etraftaki birkaç asker, artan gerilimi hissederek adımlarını yavaşlattı. Adam soğuk bir gülümseme verdi. Yeni acemileri küçük düşürmekten, saniyeler içinde özgüvenlerini kaybetmelerini izlemekten zevk alıyordu. Ve burada, ideal bir hedef gördü.
«Bana kendi kurallarımı öğretebileceğini mi sanıyorsun?» diye çıkıştı.
“Hayır, Albayım. Ben sadece işimi yapmaya çalışıyorum.”
Kadının sakinliği onu daha da kızdırdı. “Pekala. Yarın şafakta, test uçuşu. 3000 metrede özgüveninizin yerinde olup olmadığını göreceğiz.”
Kadın başını salladı. “Hazır olacağım.”
O anda Adam’ın tek düşüncesi genç pilotu herkesin önünde küçük düşürmekti, ama karşısında duranın kim olduğunu görünce her şey değişti.
Ertesi sabah Adam, gözleri hala yeni pilota dikili halde piste gitti, ancak garip bir his onu sardı. Onu gözlemliyor, test etmeye hazırlanıyordu ki, kıdemli bir subay yanına yaklaştı.
«Albayım, bilmeniz gereken bir şey var… bu pilot göründüğü gibi değil. Alpha-7’den geliyor.»
Adam’ın zihninde bu isim yankılandı.
Alfa-7… Delta operasyonunun başarısızlığından sonra ortadan kaybolan, üyelerinin neredeyse tamamının öldüğü gizli birlik.
Sadece iki kişi hayatta kalmıştı ve onlardan biri… oydu.
Diğeri ise Adam’ın kurtardığı kardeşiydi.
Suçluluk, minnettarlık—hepsi bir anda geri geldi.
«Ben… ben… bilemezdin herhalde…» diye mırıldandı Adam, sesi titreyerek.
Kadın ise sadece, «Hiçbir zaman takdir aramadım, Albay,» diye yanıtladı.
