Soyunma odasında askerler yeni gelen kızla alay etmeye ve onunla dalga geçmeye başladılar, ancak antrenman salonuna girdiklerinde bu kızın gerçekte kim olduğunu korkuyla anladılar 😱😨
O gün soyunma odası her zamanki gibi gürültülüydü. Metal dolaplar çarpıyor, biri gülüyor, erkekler antrenmanı konuşuyordu. Her şey normaldi, ta ki o kapıdan girene kadar.
Yeni kadın asker.
Sakin bir şekilde içeri girdi, acele etmeden, sanki kim ona bakıyor umursamıyormuş gibi. Üzerinde sıradan bir askeri üniforma vardı, hiçbir dikkat çekici yanı yoktu. Saçları düzgün toplanmıştı, yüzü sakin ve ifadesizdi. Kimseye bakmadı, kimseyle konuşmadı. Sadece çantasını koydu ve üzerini değiştirmeye başladı.
Ama fark edildi.
Önce hafif bir gülüş. Sonra bir tane daha. Birkaç saniye içinde birkaç asker ona açıkça bakıp gülmeye başladı.
Birisi yaklaştı:
— Yanlış yere mi geldin?
— Böyle bir güzellik burada ne yapıyor?
Bir diğeri ekledi:
— Burada yalnız olmaktan korkmuyor musun?
Güldüler, saçma şakalar yaptılar, biri saçına bile uzandı.
— Saçlarını kazıdıklarında yazık olacak…
Ama o tepki vermedi.
Sakin bir şekilde oturdu, botlarını bağladı, üniformasını düzeltti, sanki hiçbir şey duymuyormuş gibi. Ne korku ne öfke — sadece soğuk bir sakinlik.
Bu onları daha da sinirlendirdi.
Kalkıp gitmek istediğinde üç asker yolunu kesti. Ortalık sessizleşti.
— Nereye gidiyorsun? — diye alay etti biri.
— Bizden korkuyor musun?
Başını kaldırdı ve ilk kez doğrudan gözlerine baktı.
— Çekilin ve geçmeme izin verin. Yoksa pişman olursunuz.
Güldüler.
— Bize ne yapacaksın?
— Yakında öğreneceksiniz.
Meraktan, korkudan değil, kenara çekildiler. Gerçekte kim olduğunu bilmiyorlardı…
Ve çok yakında pişman olacaklardı 😱😨
Birkaç dakika sonra herkes antrenman salonundaydı. Geniş bir alan, soğuk ışık, yerde ayak sesleri ve kısa komutlar. Her şey her zamanki gibiydi.
Askerler kendi aralarında fısıldaşıyor, ara sıra yeni kıza bakıp alaycı şekilde gülmeye devam ediyordu.
Sonra komutan salona girdi. Konuşmalar hemen kesildi.
Sıra önüne geçti, herkese baktı ve kısaca söyledi:
— Dikkat. Bugün yeni bir kaptanınız var.
Salonda hafif bir uğultu yayıldı. Komutan kenara çekildi.
— Tanışın.
Ve o anda o öne çıktı. Soyunma odasındaki aynı kız.
Bir anlık sessizlik oldu. Herkes ne olduğunu anlamadan ona bakıyordu. Gülümsemeler kayboldu. Bazıları kaşlarını çattı, bazıları başını eğdi.
O ise yavaşça hepsine baktı — birkaç dakika önce gülenlere.
Yüzünde hafif, neredeyse görünmeyen bir gülümseme belirdi.
— Peki, — dedi sakin bir şekilde bir adım öne çıkarak. — Ne yapabildiğimi gördünüz mü?
Kimse cevap vermedi.
Sıranın önünden geçerek herkesin karşısında durdu, sanki yüzlerini aklına kazıyordu.
— Bundan sonra sizi ben eğiteceğim, — dedi daha sert bir şekilde. — Ve inanın, çok yakında bana durmam için yalvaracaksınız.
Soyunma odasında yolunu kesen üç kişinin önünde durdu.
— Ama ben durmayacağım.
Salonda tekrar sessizlik oldu. Artık kimle karşı karşıya olduklarını anlamaya başlıyorlardı. Ama çok geçti.
