Herkes, güzel ablası yerine fakir ve çirkin kız şeyhin sarayına gönderildiğinde gülüyordu, ama birkaç gün sonra olanlar tüm şehri şoka uğrattı 😨😱
Leyla çocukluğundan beri kendi evinde yabancıymış gibi yaşıyordu. Sessiz bir yüzü, sakin bir bakışı ve iyi bir kalbi vardı, ama insanlar bunu fark etmiyordu. Herkes sadece bebekken düştükten sonra yüzünde kalan büyük yara izine bakıyordu. Yıllar geçtikçe bu iz başkaları için alay sebebi, Leyla içinse hiç alışamadığı sürekli bir acı hâline geldi.
Kız kardeşleri güzel, parlak ve özgüvenli şekilde büyürken, Leyla gittikçe içine kapanıyordu. Kız kardeşleri süslenmeyi, saatlerce aynaya bakmayı ve iltifat dinlemeyi severdi. Leyla ise daha çok kenarda durur, annesine ev işlerinde yardım eder, çamaşır yıkar, yemek yapar, temizlik yapar ve mümkün olduğunca göze batmamaya çalışırdı.
Genç kız uzun zamandır “çirkin”, “ailenin utancı”, “senin gibi birini kim ister” gibi sözlere alışmıştı. Bu sözler, hiçbir şey hissetmiyormuş gibi davransa bile onu her seferinde incitirdi.
Şehirde şeyhin kendine eş seçeceği haberi yayılınca Leyla’nın evinde gerçek bir telaş başladı. Annesi en pahalı kumaşları çıkardı, ablası takıları denemeye başladı, babası ise sanki kaderin kutsamasını almış gibi evin içinde önemli bir tavırla dolaşıyordu. Herkes saraya gitmesi gereken kişinin büyük kız olduğundan emindi. O güzeldi, gururluydu, güzel konuşmayı biliyordu ve uzun zamandır lüks bir hayat hayal ediyordu. Anne babası da sadece bunu düşünüyordu.
Leyla’yı bu konuşmalara kimse katmıyordu. O sadece sessizce kız kardeşlerinin saray, kıyafetler ve zenginlik hakkında konuştuklarını dinliyordu.
Ama şeyhin elçileri avluya geldiği gün kimsenin beklemediği bir şey oldu. Kız kardeşler sabahtan beri kendi aralarında fısıldaşıyor, sonra da acımasız bir şaka planlıyorlardı. Leyla’ya sadece evde gülmek değil, yabancı insanların önünde onu aşağılamak istiyorlardı.
Büyük kız kardeş aynada kendine hayranlıkla bakıp görkemli çıkışını beklerken, birden Leyla’yı çağırdılar ve elçilerin karşısına ilk onun çıkması gerektiğini söylediler. Annesi önce şaşırdı, sonra sadece alaycı şekilde gülümsedi. Babası elini salladı. Şeyhin adamlarının buna nasıl tepki vereceğini merak ediyorlardı.
Leyla’nın rengi soldu. Hemen yine onunla alay ettiklerini anladı. Genç kız sessizce bunu istemediğini, evde kalmasının daha iyi olacağını söyledi, ama kız kardeşleri sadece güldü. Ona güzel bir elbise giydirdiler, yüzünü duvakla kapattılar ve neredeyse zorla öne ittiler. Utancı görmek, sonra da bu günü uzun süre hatırlayıp gülmek istiyorlardı. Leyla yürürken ellerinin titrediğini hissediyordu. Kalbi sanki göğsünden fırlayacak gibiydi.
Hiçbiri iki gün sonra olacaklardan ve ardından tüm şehrin büyük bir şoka gireceğinden haberdar bile değildi. 😨😲
Leyla avluya girdiğinde elçiler hemen hiçbir şey söylemedi ve onu sadece saraya götürdüler, çünkü düzen böyleydi. Akrabaları her şeyin orada çabucak biteceğinden emindi. Kız kardeşleri şimdiden gülüyordu. Şeyhin onu görünce öfkeleneceğini ve kızı utanç içinde eve geri göndereceğini fısıldıyorlardı.
Sarayda her şey onların hayal ettiğinden tamamen farklı çıktı. Dev salonlar, yumuşak ışık, mermer zeminler, sessizlik ve ihtişam Leyla’yı daha da korkuttu. Kendini bu zenginliğin içinde yabancı hissediyordu.
Genç kız başı öne eğik şekilde kenarda duruyordu ve peçe hâlâ yüzünü ve yara izini kapatıyordu. Gözlerini kaldırmaya cesaret edemiyordu. Şeyh onu görür görmez her şeyin aynı anda biteceğini sanıyordu.
Şeyh içeri girdiğinde salonda tam bir sessizlik oldu. O, acele etmeye ya da yüzeysel bakmaya alışmış insanlardan değildi. Son aylarda önüne onlarca kız çıkarılmıştı.
Hepsi güzel, şık giyimli, özgüvenliydi ve ona kendilerini beğendirmek için fazlasıyla çabalıyordu. Her biri gülümsemesiyle, sözleriyle, tavırlarıyla ve pahalı mücevherleriyle onu etkilemeye çalışıyordu. Ama hiçbiri onun kalbine dokunamadı.
Leyla’ya yaklaştı ve durdu. Genç kız o kadar titriyordu ki ayakta zor duruyordu. Şeyh yavaşça peçeyi kaldırdı. O anda Leyla gözlerini kapattı, sanki bir darbe bekliyordu.
Şimdi onun yüzünde hayatı boyunca başkalarında gördüğü şeyi göreceğinden emindi: acıma, tiksinti ya da alay.
Ama bunların hiçbiri yoktu.
Şeyh ona baktı ve donup kaldı. Sadece yara izini görmedi. Onun gözlerini gördü. Sakin, derin, hüzünlü ve çok temiz gözlerdi bunlar. O gözlerde ne sahtekârlık vardı ne açgözlülük ne de zenginliği ele geçirme arzusu.
Karşısında hayatın defalarca aşağıladığı ama yine de kötüleşmemiş bir kız duruyordu. Ve onu en çok etkileyen de buydu.
Aynı gün Leyla’nın saygı ve özenle çevrilmesini emretti. Hizmetkârlar şaşkındı, çünkü şeyhin ilk görüşte birine böyle baktığını hiç görmemişlerdi. Birkaç gün sonra Leyla’yı eş olarak alacağını ilan etti.
Bu haber şehirde sanki fırtına kopmuş gibi büyük bir hızla yayıldı. İnsanlar buna inanamadı. Ailesini tanıyanlar bunun bir hata olduğunu düşündü.
Yara izini duyanlar kendilerine yalan söylendiğini sandı. Bir zamanlar Leyla’ya gülenler şimdi ayrıntıları öğrenmeye çalışıyordu.
Bu sırada ailesinin evinde ölüm sessizliği vardı. Kız kardeşleri önce inanmadı, sonra öfkelenmeye başladı, ardından öfkeleri çaresizliğe dönüştü.
Sarayı ve zenginliği hayal eden büyük kız kardeş, Leyla’nın şeyhin eşi olmasını kabullenemedi. Annesi odada kaybolmuş gibi dolaşıyordu. Babası gözlerini nereye çevireceğini bilmiyordu.
Hepsi bir anda, kendi elleriyle mutluluğa doğru ittikleri kişinin, bizzat aşağıladıkları kişi olduğunu anladı.
Bir zamanlar fakir ve “çirkin” kıza gülenler, o günü uzun süre acıyla hatırladı. Çünkü tam da o, aşağılanan ve reddedilen kişi, herkesin hayran olduğu kadın olmuştu.
Kendisini ondan üstün görenler ise ellerinde hiçbir şey kalmadan kaldı. Ve bütün şehir basit bir şeyi anladı: Bazen mütevazı bir peçenin ve yere eğilmiş bakışın ardında mutsuz bir kız değil, çok yakında herkesi susturacak kader saklanır.
