Albay, kaba tavırlı ve her zaman haklı olduğuna emin biri olarak, üzerinde ayırt edici işaretler olmayan üniformalı bir kadını fark etti, onu sertçe saçından çekti ve alaycı bir şekilde sırıttı: “Orduda kadın mı olur? Git bize kahve yap”; ama kadının buna karşılık yaptığı şey bütün uçağı şoke etti 😳😱
Askerî uçak çoktan havalanmıştı. İçeride motorların düzenli uğultusu vardı, askerler yerlerinde oturuyordu, kimi pencereden dışarı bakıyor, kimi sessizce konuşuyordu. Herkes önlerinde özel bir görev olduğunu biliyordu ve ortam gergindi.
Aralarında yaklaşık kırk yaşlarında bir kadın oturuyordu. Üniformalı, düzenli ve soğukkanlıydı, ancak üzerinde alışılmış rütbe işaretleri yoktu. Kimseyle konuşmaya çalışmıyor, sakin ve biraz mesafeli duruyordu; sanki kimsenin ilgisine ihtiyacı yokmuş gibiydi.
Askerler ona kısa bakışlar atıyordu ama kimse bir şey söylemeye cesaret edemiyordu. Yeni ve yabancıydı.
Ama albay onu fark etti. Tüm askerler tarafından saygı duyulan bir adamdı.
Uçak irtifa kazandıktan hemen sonra yerinden sertçe kalktı ve doğruca kadına yöneldi. Adımları kendinden emindi, bakışları sertti. Yanında durdu, eğildi ve alaycı biçimde ona baktı.
— Bir kadın erkeklerin arasında ne arıyor? Senin yerin burası değil. Git bize kahve yap.
Kadın başını bile çevirmedi. Yüzü sakin kaldı, sanki söylediklerini hiç duymamış gibiydi.
Bu durum albayı daha da öfkelendirdi.
Birden daha da yaklaştı, saçından tuttu ve çekti.
— Hey, seninle konuşuyorum! Git bize kahve yap!
Kabin bir anda sessizliğe büründü. Konuşmalar kesildi. Askerler birbirlerine baktı ve donup kaldı, olan bitenden gözlerini ayırmadılar. Herkes bunun nasıl biteceğini bekliyordu.
Ama sonra olanları kimse hayal bile edemezdi. 😳😱
Kadın elini yavaşça kaldırdı… ve bir sonraki saniyede her şey aşırı hızlı gerçekleşti.
Tek bir sert hareketle adamın elini savurdu, bileğini ters çevirdi ve onu öyle bir şekilde kilitledi ki, ne olduğunu bile anlayamadı. Albay acı içinde bağırdı, yüzü buruştu, kurtulmaya çalıştı ama başaramadı.
Sanki bunu defalarca yapmış gibiydi.
Soğukkanlı. Kesin. Gereksiz hareket yok.
— Hey… ne yapıyorsun?! diyebildi zorla, biraz olsun onurunu korumaya çalışarak.
Kadın onu aynı hızla bıraktı.
Albay, kaba ve her zaman haklı olduğuna inanan biri olarak, üniformasında rütbe olmayan bir kadını fark etmiş, saçından çekmiş ve alay etmişti: “Kadın asker mi olur? Git bize kahve yap.” Ama kadının verdiği cevap tüm uçağı şoka soktu.
Kabin ölüm sessizliğine büründü.
Kadın sakin bir şekilde iç cebinden kimliğini çıkardı ve uzattı. Albay titreyen eliyle aldı… ve dondu kaldı.
Bir saniye. İki.
Yüzü yavaşça soldu.
— Ben ordu generaliyim, dedi sakin bir şekilde ve gözlerinin içine baktı. — Ve siz az önce komutanınıza hakaret ettiniz.
O anda kabindeki hava daha ağır hissedildi. Kimse kıpırdamadı. Kimse konuşmadı. Arkada oturanlar bile gerilimin tüm uçağa yayıldığını hissetti.
Albay ne yapacağını bilemez halde duruyordu.
— T… tümgeneral… özür dilerim… sizi hemen tanıyamadım…
Sesinde artık hiçbir özgüven yoktu. Alay da yoktu, sertlik de. Sadece korku ve şaşkınlık.
Kadın kimliği sakince geri koydu.
— Bunu yerde konuşuruz, dedi soğukça.
Hiçbir şey olmamış gibi yerine oturdu ve pencereye döndü.
Uçuşun sonuna kadar kabinde tek bir gereksiz kelime bile söylenmedi. Kimse onun tarafına bakmaya bile cesaret edemedi.
