Oğlum beni karısı uğruna bomboş bir yolun ortasında bıraktı, ama bir ay sonra olacakları kimse hayal bile edemezdi 😱😢
Oğlumu tek başıma büyüttüm. Hayatının ilk günlerinden itibaren benim her şeyim oldu. Onun için yaşadım. Kendime elbise almadım, tatil yapmadım, en son ne zaman huzur içinde uyuduğumu hatırlamıyorum — her şey onun içindi. Gece gündüz çalıştım: postanede, temizlikçi olarak ve bir kafede bulaşık yıkayarak. Bana neden kendini bu kadar yıpratıyorsun diye sorduklarında hep şöyle derdim: “Oğlumun, benim sahip olamadığım her şeye sahip olmasını istiyorum.”
Yaşlandığımda yanımda olacağına inanıyordum. Beni bırakmayacağına, bana ihanet etmeyeceğine inanıyordum. Hep şöyle derdi: “Anneciğim, büyüyünce sana bir ev ve araba alacağım!” Ben de inanırdım. Çünkü o benim oğlumdu.
Ama hayatına bir kadın girince her şey değişti. İlk bakışta bu kadının iyi bir şey getirmeyeceğini anladım. Bana soğuk bir gülümsemeyle bakıyordu. Bana bir kez bile ismimle hitap etmedi. Ne “teyze” dedi ne “anne” — sadece “sen” dedi.
Hemen oğluma benim sözde “gelişimini engellediğimi” anlatmaya başladı. Bana yardım ettiği için onu utandırıyor ve şöyle diyordu:
— Neden annene para veriyorsun? Yemek istiyorsa çalışsın.
— Onu yanında taşıyıp durma. Artık senin kendi ailen var.
Entrikalar çeviriyor, oğlumun bana gelmesini engelliyordu. Tanıdıklara benim onu “manipüle ettiğimi” söylüyordu, oysa ben sadece bazen arayıp iyi olup olmadığını soruyordum.
Bir gün ona börek getirdiğimde beni kapıdan kovdu ve şöyle dedi:
— Önce yabancı mutfağın kirini ellerinden yıkasın, sonra yemek getirsin.
Oğlum giderek daha soğuk biri oldu. Her geçen gün onu kaybettiğimi hissediyordum.
Sonra bir sabah dedi ki:
— Anne, seni bir yere götürmek istiyorum. Biraz orada kalırsın. Dinlenirsin.
Sesinde ne sıcaklık vardı ne de şefkat. Beni nereye götürdüğünü hissettim. Ama gittim. Çünkü o benim çocuğumdu.
Uzun süre yol gittik. Şehirden gittikçe uzaklaştık. Bir noktada durdu. Issız bir yol. Ne ev vardı ne insan. Sadece kum ve rüzgâr.
— İn, dedi.
İndim. Gözlerimin içine bakmadı. Sessizce kapıyı kapattı ve beni çölün ortasında bırakıp gitti.
O anda, sadece bir ay sonra oğlumun gelip benden af dileyeceğini hayal bile edemezdim. 😢 Ama artık bunun kime faydası var?
Orada duruyordum ve inanamıyordum. Sanki göğsümden kalbimi söküp almışlardı. Bağırmadım. Gözyaşlarım bile akmadı. Sadece sessizlik ve acı vardı. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Bundan sonra nasıl yaşayacağımı bilmiyordum.
Sadece orada duruyor ve bu kâbustan uyanmak için dua ediyordum.
Beni uzak bir akrabam aldı. Köyde yalnız yaşıyordu ve beni yanına aldı. Oğlumu aramadım. Sesini duymak istemiyordum.
Bir ay geçti. Ve sonra geldi.
Karşımda diz çökmüş halde duruyor, küçük bir çocuk gibi ağlıyordu.
Meğer sevgilisi ona ihanet etmiş. Onu kendi arkadaşıyla aldatmış. Ortak hesaptaki paranın neredeyse tamamını çalmış. Kaçıp gitmiş ve onu borçlar ve utanç içinde bırakmış.
Dedi ki, beni kovduğu zaman doğru olanı yaptığını sanıyormuş. “Yeni bir hayat” kurduğunu düşünüyormuş. Oysa gerçekte her şeyi yıkıyormuş.
Benden af dilemek için yalvardı. Gözyaşları yanaklarından akıyordu. Ellerimi öpüyordu.
— Anneciğim, beni affet… Beni gerçekten kimin sevdiğini unuttum.
Ben ise sadece ona bakıyor ve düşünüyordum:
Benim bu affa ihtiyacım var mı?
