Satıcı, sadece vitrindeki mücevherlere hayranlıkla bakan yaşlı bir adamı ve torununu aşağılamıştı… fakat ardından öyle bir şey oldu ki tüm mağaza tam anlamıyla şok içinde donup kaldı 😳😮
Küçük kız cam vitrinin önünde parmak uçlarında duruyor ve zarif bir kolyeden gözlerini alamıyordu. Taşlar lamba ışığında yumuşak bir şekilde parlıyordu, sanki içinde canlı bir şey saklıymış gibiydi. Ellerini cama koydu ve içten bir hayranlıkla fısıldadı:
— Vay be, dede… bu inanılmaz güzel.
Yaşlı adam ona sadece bir nezaketten ibaret olmayan sıcak bir gülümsemeyle baktı. O bakışta anılar, gurur ve kızın henüz anlayamadığı bir şey vardı.
— Evet, torunum… — diye sessizce cevap verdi.
Küçük kız bir an düşündü ve sonra kararlılıkla ekledi:
— Büyüyüp zengin olunca kesinlikle bu kolye için geri döneceğim.
Dede hafifçe gülümsedi ve onun ciddi yüzüne baktı.
— Elbette geri döneceksin — dedi, hayaline karşı çıkmadan.
Tam o sırada satıcı yanlarına geldi. Soğuk bir gülümsemesi ve tamamen duygusuz bir bakışı olan bir kadındı. Onları daha girişte fark etmiş ve burada yerleri olmadığına hemen karar vermişti.
Yanlarına durdu ve sert bir şekilde söyledi:
— Burada durup asla sahip olamayacağınız şeyler hakkında hayal kurmayı bırakın.
Küçük kız irkildi ve hemen dedesinin arkasına saklanıp montuna sıkıca sarıldı. Mağazada sessizlik oldu. Birkaç müşteri döndü ve havaya ağır bir huzursuzluk çöktü.
Yaşlı adam başını eğdi ve sessizce dedi ki:
— Lütfen… o sadece bir çocuk.
Ama kadın sadece soğukça gülümsedi:
— O zaman ona gerçekliği öğretin. Gerçek hayat acımasızdır. Ve fakirler her zaman fakir kalır.
Fakat satıcı, sadece birkaç dakika sonra söylediklerinden dolayı derin bir pişmanlık duyacağını bile tahmin edemiyordu 😲🥲
Yaşlı adam başını yavaşça kaldırdı ve sakin bir sesle sordu:
— Söyleyin, burada satılan mücevherlerin hangi tasarımcıya ait olduğunu biliyor musunuz?
Satıcı bir an şaşırdı ama kendinden emin cevap verdi:
— Elbette biliyorum.
— Peki onun nasıl göründüğünü biliyor musunuz?
— Hayır… çok давно emekli oldu ve buraya artık gelmiyor.
Yaşlı adam başını salladı ve hafifçe gülümsedi:
— Ama mağazada bir yerlerde onun fotoğrafı asılı. Gidin bakın.
Kadın kaşlarını çattı, konuşmayı anlamadı ama yine de mağazanın içine doğru yürüdü. Birkaç saniye sonra fotoğrafların olduğu duvarın önünde durdu.
Ve dondu kaldı. Yüzündeki tüm özgüven kayboldu. Gözleri şoktan büyüdü.
Fotoğrafta ona bakan kişi aynı yaşlı adamdı… sadece daha genç hali. Kurucu. Tasarımcı. Adı mağazadaki her vitrinde yazan kişi.
Kadın hızla geri döndü, neredeyse koşarak yanlarına geldi. Sesi artık soğuk değildi, panik doluydu:
— Ben… özür dilerim… bilmiyordum…
Yaşlı adam ona sakin bir şekilde baktı, ne öfke vardı ne de acıma.
— Bana özür dilemenize gerek yok — dedi sakinçe. — Ama insanlarla nasıl konuştuğunuzu düşünmelisiniz.
Torununun elini tuttu ve daha kararlı ekledi:
— Şimdi lütfen mağazayı terk edin.
Kadın olduğu yerde dondu kaldı, olanlara inanamıyordu. Müşteriler ise ona artık tamamen farklı gözlerle bakıyordu.
Küçük kız dedesine baktı ve usulca sordu:
— Dede… bu mücevherlerin hepsini gerçekten sen mi yaptın?
Yaşlı adam gülümsedi ve elini hafifçe sıktı:
— Evet, yavrum.
Kız tekrar kolyeye baktı ama bakışı artık farklıydı.
— O zaman zengin olmayı beklememe gerek yok… — diye fısıldadı.
Dede ona doğru eğildi ve sakince cevap verdi:
— Sadece iyi bir insan olman yeterli. Gerisi kendiliğinden gelir.
