Doğum gününde bir mahkûm ekmeğin üzerine bir mum koyup onu üfledi, diğerleri ona garip bakarken: ancak diğer mahkûmların daha sonra yaptıkları tüm hapishaneyi şok etti… 😳😱
Mahkûm, hapishane yemekhanesinde metal bir masada oturuyor ve yemeğine neredeyse dokunmuyordu. Etrafta gürültü vardı: kimisi konuşuyor, kimisi gülüyor, kimisi sessizce yiyordu, ama onun için bu gün, demir kapının arkasına kapandığı günden beri en zor gündü.
Bu onun hapishanedeki ilk doğum günüydü. Evinden, eşinden ve küçük oğlundan uzakta ilk doğum günüydü; oğlu eskiden el yapımı bir kartla ona koşar ve “Baba, iyi ki doğdun!” diye bağırırdı.
Adam sakin kalmaya çalışıyordu ama içinde her şey acıyla sıkışmıştı. Bugün kimsenin ona pasta getirmeyeceğini, kimsenin ona sarılmayacağını, kimsenin eskiden sıradan olan sözleri söylemeyeceğini biliyordu. Basit bir aile akşamı bile artık ona en büyük mutluluk gibi geliyordu.
Cebinden bir şekilde saklamayı başardığı küçük bir mumu yavaşça çıkardı. Tepsisindeki bir ekmeğin içine yerleştirdi, başkalarının bakışlarından eliyle kapattı ve dikkatlice yaktı.
Alev yüzünün önünde titredi ve gözlerini kapattı. O anda tek dileği vardı: eşini ve oğlunu sadece birkaç dakika görmek.
Neredeyse duyulmayacak şekilde fısıldadı:
— Tanrım, sadece onları görmeme izin ver.
Sonra derin bir nefes aldı ve mumu üfledi.
Gözlerini açtığında etrafında garip bir sessizlik olduğunu fark etti. Diğer mahkûmlar ona anlam veremeyen yüzlerle bakıyordu. Kimisi yemeyi bıraktı, kimisi kaşığını bıraktı, kimisi birbirine baktı.
Adam hemen gerildi. O küçük mumdan, pasta yerine ekmekten ve gözyaşlarından utandı. Tam kaldıracaktı ki yan masadan bir mahkûm yavaşça ayağa kalktı.
Sonra bir diğeri. Ardından bir üçüncüsü.
Tek tek ona doğru yürümeye başladılar. Sessiz, ağır adımlarla, ne diyeceklerini bilmez gibi. Ve sonra tüm hapishaneyi şoke eden bir şey oldu. 😳😮
Ve birden içlerinden en yaşlısı sessizce söyledi:
— Doğum günün kutlu olsun, kardeşim.
Bir saniye sonra başka bir mahkûm da ekledi:
— Doğum günün kutlu olsun.
Ve ardından tüm yemekhanede birden sesler yükseldi. Erkekler masalara vurdu, bazıları gülümsedi, biri su bardağını kaldırdı ve sonra hepsi birlikte, düzensiz, kısık ama yürekten bir şekilde ona doğum günü şarkısı söylemeye başladı.
Mahkûm kıpırdamadan oturuyordu ve bunun kendisine olduğuna inanamıyordu. Bir dakika önce dünyanın en yalnız insanı gibi hissediyordu, şimdi ise etrafında neredeyse her şeyi kaybetmiş insanlar vardı, ama yine de ona biraz sıcaklık verecek gücü bulmuşlardı.
Adamın dudakları titredi. Kendini tutmak için başını eğdi, ama gözyaşları yine de yüzünden aktı.
O anda masaya gardiyan geldi. Herkes hemen sustu, onları dağıtıp gürültü için cezalandıracağını düşündüler. Ama üniformalı adam uzun süre mahkûma baktı, sonra sönmüş muma ve sessizce söyledi:
— Ne dilediğini duydum.
Mahkûm başını kaldırdı, bunu nasıl bildiğini anlamadı.
Gardiyan iç çekti ve ekledi:
— Mucizeler vaat etmiyorum. Ama aileni görmen için bir görüşme ayarlamaya çalışacağım. Eşin ve oğlunla.
Yemekhanede yeniden sessizlik oldu. Mahkûm ona her kelimeye inanmak ister gibi bakıyordu.
— Gerçek mi? — diye fısıldadı.
Gardiyan başını salladı.
— Gerçek. Bugün senin doğum günün. Ve bazen bir insanın tamamen kırılmaması için sadece bir sebebe ihtiyacı olur.
Adam yüzünü elleriyle kapattı. Bu kez yalnızlıktan değil, umuttan ağlıyordu.
Ve etrafındaki mahkûmlar sessizce duruyordu. Kimse gülmedi. Kimse arkasını dönmedi. Çünkü o anda herkes çok basit bir şeyi anladı: en soğuk duvarların arkasında bile insan, insan kalır; eğer ona bunu hatırlatan biri varsa.
