Psikiyatri hastanesindeki kadınlar birbiri ardına hamile kalıyordu: doktorlar burada neler olduğunu anlamak için kamera kurdu 😮😮
Her şey beklenmedik şekilde başladı. Hastaların 24 saat gözetim altında olduğu bir psikiyatri kliniğinde aniden ilk hamilelik tespit edildi. Sağlık personeli bunu bir istisna olarak gördü — nadir bir vaka, belki de tıbbi kayıtlarda bir hata. Ancak çok geçmeden açıkça anlaşıldı: bu sadece başlangıçtı.
Hamilelikler birbiri ardına yaşanmaya başladı. Önce bir hasta, sonra ikinci ve üçüncü — hepsi anneliği sağlıklı şekilde üstlenemeyecek teşhislere sahipti. İçlerine kapanıktılar, şüpheciydiler ve bunun nasıl olduğunu anlatmayı reddediyorlardı. Aynı zamanda güvenlik kameraları, ziyaret kayıtları ve personel kayıtları hiçbir kural ihlalini göstermiyordu.
Her yeni hamilelik daha fazla söylentiye ve endişe verici tahminlere yol açtı. Personel sorgulardan, iç denetimlerden ve psikolojik testlerden geçti. Hatta bir çalışan geçici olarak şüpheli durumuna düştü, ancak tamamen aklandı: ilgili dönemde izindeydi ve tüm hareketleri kayıt altındaydı.
Bu sırada diğer hastalardan endişe verici ipuçları gelmeye başladı. Konuşmalarda giderek daha sık “gizli gece yürüyüşleri”, “kimsenin izlemediği bahçe” ve “eskisi gibi buluşmak” ifadeleri geçiyordu. Başlangıçta bunlar hastaların hayal gücüne bağlandı, ancak detayların tekrar etmesi doktorları şüphelendirdi.
Ve sonra doktorlar burada neler olduğunu anlamak için kamera kurdu — ve gördükleri karşısında dehşete düştüler 😮
Kliniğin tüm alanlarında, nadiren kullanılan bölgeler de dahil olmak üzere bir inceleme başlatıldı. Ve ardından keşif geldi: bahçenin uzak bir köşesinde, yaprakların altında metal bir kapak bulundu.
Altında erkek bölümüne giden dar ama sağlam bir tünel vardı. Tünel eskiydi, muhtemelen savaş öncesi dönemden kalmıştı ve uzun zamandır resmi planlarda yer almıyordu.
Bu keşiften sonra yerleştirilen gizli kamera herkesi şoke eden bir görüntü ortaya çıkardı: iki bölümün hastaları personelden gizlice buluşuyordu. Kontrol olmadan, teşhisler dikkate alınmadan ve sonuçlar anlaşılmadan.
Bazıları için bunlar yakınlık ve teselli dolu dakikalardı. Ancak diğerleri için bu durum hamileliğe ve ek travmaya yol açtı.
Bu durum ortaya çıktıktan sonra klinik protokollerini değiştirdi.
Tünel kaynakla kapatıldı, bahçeye erişim sınırlandırıldı ve erkek ve kadın bölümleri arasında yalnızca doktor tavsiyesiyle ve personel eşliğinde nadir, sıkı şekilde kontrol edilen görüşmeler başlatıldı.
Psikiyatri hastanesindeki kadınlar birbiri ardına hamile kalıyordu: doktorlar burada neler olduğunu anlamak için kamera kurdu.
Hamile kadınlar akrabalarının veya sosyal hizmetlerin bakımına verildi. Diğer hastalar için ise insani muamele haklarını dikkate alan ancak güvenli ve kontrollü koşullar sağlayan yeni kurallar oluşturuldu.
Hikâye geniş yankı uyandırdı. Toplum ikiye bölündü: bazıları kliniği ihmalle suçladı, diğerleri ise insanlık dışı yaklaşım ve duyguları “sterilize etme” girişimiyle suçladı.
Ama asıl önemli olan başka bir şeydi — bu hikâye herkese, psikiyatri kurumlarının duvarları arkasında bile gerçek, karmaşık ve canlı bir insan yaşamının devam ettiğini hatırlattı.
