Bir balıkçı teli çekti ve çamurun içinden tuhaf şekilli bir nesne çıkardı. Üzerindeki kiri temizlediğinde bunun ne olduğunu anlayınca şoke oldu 😱😨
Balıkçı sabah erkenden kıyıya gelmişti; neredeyse her cumartesi yaptığı gibi. Gökyüzü artık açıktı ama etrafta hâlâ dünkü fırtınanın izleri hissediliyordu. Gece boyunca şiddetli yağmur yağmış, rüzgâr dalgaları doğrudan kıyıya sürüklemiş ve deniz kıyıya bir sürü çöp vurmuştu: tahta parçaları, yosunlar, plastik şişeler ve paslı metal parçaları.
Adam lastik çizmeleriyle ıslak balçığın üzerinde yavaşça yürüyerek oltasını rahatça atabileceği bir yer arıyordu. Sessizlik içinde balık tutmayı sevdiği için her zaman insanlardan uzak yerleri seçerdi.
Tam o sırada garip bir şey fark etti.
Yoğun çamurun içinden ince bir tel parçası çıkıyordu. İlk başta yanından geçip gitmek istedi. Fırtınadan sonra kıyıda böyle şeyler çok olurdu. Ama bu telde tuhaf bir şey vardı. Neredeyse dik şekilde duruyordu, sanki bir şeye bağlıydı.
Adam yaklaştı, eğildi ve teli parmaklarıyla çekmeye çalıştı. Tel hiç hareket etmedi. Bunun üzerine iki eliyle kavrayıp daha güçlü çekti. Etrafındaki toprak hafifçe oynadı ama nesne sanki çamura saplanmış gibiydi.
— Bu da ne böyle… — diye mırıldandı ve ayaklarını yumuşak zemine daha derin bastırdı.
Tekrar çekti. Önce yavaşça, sonra giderek daha sert. Çamur nesneyi geri çekiyor gibiydi, sanki bırakmak istemiyordu. Adam telin eldivenlerin içinden avuçlarını kestiğini hissediyordu.
Birkaç kez vazgeçmeyi düşündü ama merakı onu bırakmadı. Teli sağa sola sallıyor, kısa hamlelerle çekiyor ve bazen nefeslenmek için duruyordu.
Sonunda yerden boğuk ve şapırtılı bir ses geldi.
Ağır bir şey yavaş yavaş çamurun içinden çıkmaya başladı. Adam son bir güçlü hamle yaptı ve nesne sonunda dışarı fırladı. Tekrar balçığa düşmemesi için onu güçlükle tuttu.
Nesnenin şekli çok garipti. Tüm yüzeyi kalın bir çamur tabakasıyla kaplıydı, bu yüzden ne olduğunu anlamak imkânsızdı. Şekli bazı yerlerde yuvarlak, bazı yerlerde köşeliydi ve adamın aklına en kötü düşünceler gelmeye başladı.
Sırtından soğuk bir ürperti geçti.
— Sakın o olmasın… — diye düşündü ve hemen nesneyi suyun yanına götürmeye karar verdi.
Denize yaklaştı ve çamuru dikkatlice yıkamaya başladı. Dalgalar nesnenin üzerine vururken adam elleriyle yapışkan çamuru siliyor ve tam olarak neyi topraktan çıkardığını anlamaya çalışıyordu.
Ve balıkçı sonunda bunun ne olduğunu anlayınca şaşkınlıktan donup kaldı 😱😲
Önce pürüzsüz bir yüzey ortaya çıktı. Sonra burnun hatları göründü. Ardından dudaklar. Adam donakaldı.
Biraz daha çamur yüzeyden aktı ve sudan ona taş kıvırcık saçlı tanıdık bir yüz baktı.
Hızla doğruldu ve buluntuya baktı. Bu, Aleksandr Puşkin’in bir heykelinin başıydı.
Birkaç saniye sadece öylece durup sessiz kaldı. Bir dakika önce çamurdan suç niteliğinde bir şey çıkardığını düşünmüş ve polisi aramayı bile aklından geçirmişti.
Şimdi ise durum ona biraz komik gelmişti.
Muhtemelen biri eski heykeli denize atmıştı ve geceki fırtına şairin başını yeniden kıyıya sürüklemişti.
Adam bir kez daha Puşkin’in taş yüzüne baktı, derin bir nefes aldı ve hafifçe gülümsedi.
— Vay canına, beni epey korkuttun Aleksandr Sergeyeviç… — dedi ve buluntuyu kuru kuma bıraktı.
