😨 Bir akşam hastaneden bir telefon aldım. Küçük bir çocuğun beni acil iletişim kişisi olarak verdiğini söylediler.
Bu tamamen anlamsızdı, çünkü hiç çocuğum olmamıştı. Yine de gitmeye karar verdim.
— Carter Hanım, hemen gelmelisiniz. Oğlunuz bir kaza geçirdi.
Tamamen şaşkına döndüm.
— Bu bir hata olmalı, benim oğlum yok.
Ama hemşire ısrar etti:
— Sürekli sizin adınızı tek iletişim kişisi olarak söylüyor.
— O kim? Ve beni nereden tanıyor?
— Bilmiyoruz. Kazadan sonra sizden başka kimseyle konuşmuyor. Sadece sizin adınızı ve numaranızı verdi.
Ne olduğunu anlayamadım. Her şey imkânsız gibiydi ama yine de hastaneye gitmemi sağlayan bir şey vardı.
Orada öğrendiğim şey beni tamamen sessiz bıraktı 😳
Hastaneye vardığımda bir hemşire beni doğrudan çocuğun odasına götürdü.
Yatakta kolu alçıdaydı ve sürekli kapıya bakıyordu.
Beni gördüğünde, adımı sanki beni hayatı boyunca tanıyormuş gibi fısıldadı.
Donup kaldım. Onunla ilgili açıklayamadığım bir şekilde tanıdık bir şey vardı.
— Sen kimsin? diye sessizce sordum.
Bileğinde küçük bir bileklik vardı.
Üzerinde kazınmış bir isim nefesimi kesti: yıllar önce saçma bir kavga yüzünden iletişimi kestiğim en yakın arkadaşımın adı.
Doktor içeri girdi ve sakin bir şekilde açıkladı:
— Bu çocuk, arkadaşınızın oğlu. Sizi habersizce acil iletişim kişisi olarak yazmış. Şu anda yurtdışında hastanede yatıyor.
Çocuk fısıldadı:
— Annem, başıma bir şey gelirse senin geleceğini söyledi.
Ona gülümsedim ve annesinin geri döneceğini, o zamana kadar yalnız olmadığını söyledim.
Ve fark etmeden, annesi dönene kadar her gün onunla ilgilenmeye başladım.
