🕯️💔 Aslında iş seyahatinden üç gün sonra dönmesi gerekiyordu. Ancak seyahati beklenmedik bir şekilde erken sona erdi ve adam karısına sürpriz yapmaya karar verdi. Sessizce eve girdi, gülümsüyordu ve karısının onu görünce ne kadar sevineceğini düşünüyordu. Fakat bunun yerine genç karısının odadan yükselen çığlıklarını duydu — ve kendi evinde asla görmeyi beklemediği bir manzarayla karşılaştı…
1. Bölüm
Andrey neredeyse iki haftadır evden uzaktaydı.
İşi onu başka bir şehre göndermişti ve iş seyahatinin son günleri onun için özellikle zor geçmişti. Karısını özlüyor, evde kalan annesini sürekli düşünüyordu.
Annesi Yelena Pavlovna ağır hastaydı.
Aylarca süren tedaviden sonra neredeyse yataktan kalkamaz hâle gelmişti. Tek başına yürümekte, ilaçlarını almakta ve hatta kendisine yemek hazırlamakta bile zorlanıyordu.
Andrey birçok kez annesine kendisinin ve eşinin yanına taşınmasını teklif etmişti.
Fakat Yelena Pavlovna bunu kabul etmiyordu.
— Size yük olmak istemiyorum, diyordu.
Bunun üzerine Andrey, kendisi yokken karısından annesiyle ilgilenmesini istedi.
— Çok güçsüz. Sadece ilaçları ve yemek konusunda ona yardımcı ol. Başka hiçbir şey yapmana gerek yok.
Karısı gülümsedi.
— Elbette. O senin annen.
Andrey ona inandı.
Ancak kendisi gittikten sonra her şeyin değişeceğinden haberi bile yoktu.
O gün iş seyahati beklenmedik bir şekilde erken sona erdi.
Andrey kimseye haber vermemeye karar verdi.
Akşam eve gidip karısına sarılmak, annesini görmek ve sonunda yeniden evinde olmanın huzurunu yaşamak istiyordu.
Apartmanın kapısını açtığında evde alışılmadık bir sessizlik vardı.
Valizini koridora bıraktı.
— Hayatım? Ben geldim!
Kimse cevap vermedi.
Andrey tam ilerleyecekken karısının sesini duydu.
Fakat bu, alışık olduğu ses değildi.
Kadın bağırıyordu.
— Artık buna dayanamıyorum!
Andrey olduğu yerde durdu.
Ses annesinin odasından geliyordu.
— Ben sizin bakıcınız değilim! Bana daha ne kadar emir vereceksiniz?!
Andrey kaşlarını çattı.
Hızla odaya doğru yürüdü.
Kapı aralıktı.
Ve gördüğü manzara onu olduğu yerde dondurdu.
Yelena Pavlovna yatağın kenarında oturuyordu.
Yüzü bembeyazdı ve bir eliyle göğsünü tutuyordu.
Karısı ise onun karşısında duruyordu.
— Size daha önce de söyledim, tekrar mutfağa gidip size su getirmeyeceğim! — diye bağırıyordu. — Bardağı kendiniz alabilirsiniz!
— Gerçekten yürümekte zorlanıyorum… diye fısıldadı Yelena Pavlovna.
— Umurumda değil!
Andrey’in içi sıkıştı.
Masaya baktı.
Üzerinde hiç dokunulmamış ilaçlar duruyordu.
Yanında ise soğumuş bir tabak yemek vardı.
— Eşyalarıma dokunmamanızı istemiştim! — diye devam etti karısı.
Yelena Pavlovna başını öne eğdi.
— Özür dilerim…
Andrey daha fazla dayanamadı.
— Burada ne oluyor?
Karısı hızla arkasını döndü.
Yüzü bembeyaz oldu.
— Andrey?!
Andrey kapının önünde duruyordu.
— Evet. Geri döndüm.
Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı.
Sonra Andrey annesine baktı.
— Anne, neden ağlıyorsun?
— Her şey yolunda, oğlum, diye sessizce cevap verdi. — Gerek yok…
— Hayır. Bana her şeyin yolunda olduğunu söyleme.
Karısına baktı.
— Her şeyi duydum.
— Yanlış anladın!
— Tam olarak neyi yanlış anladım?
Karısı kendini savunmaya başladı.
— Sadece çok yoruldum! İki haftadır her şeyle tek başıma ilgileniyorum!
Andrey yavaşça annesine baktı.
— Senden yardım istedi mi?
Yelena Pavlovna sustu.
— Anne?
Yaşlı kadın sonunda fısıldadı:
— Sadece su istemiştim.
Andrey karısına baktı.
Yüzündeki ifade tamamen soğudu.
— Ve bir bardak su yüzünden, yataktan kalkmakta bile zorlanan bir kadına bağırdın?
— Sen anlamıyorsun…
— O zaman bana anlat.
Karısı ağzını açtı ama hemen cevap veremedi.
Andrey annesinin yanına gitti.
— İlaçlarını neden almadın?
Yelena Pavlovna bakışlarını kaçırdı.
Andrey tam o anda başka bir şey fark etti.
Komodinin üzerinde, iş seyahatine çıkmadan önce annesi için aldığı ilaçların kutusu duruyordu.
Neredeyse tamamen doluydu.
Karısına baktı.
— İlaçlarını sabah ve akşam vermen gerekiyordu.
Karısı hiçbir şey söylemedi.
Andrey son iki hafta içinde hayal edebileceğinden çok daha fazlasının yaşandığını anladı.
Annesinin tekrar yatağa uzanmasına yardım etti, üzerini örttü ve sessizce:
— Anne, ben buradayım, dedi.
Sonra odadan çıktı.
Karısı onun peşinden geldi.
— Andrey, sakin bir şekilde konuşalım.
Andrey koridorda durdu.
— Konuşacağız.
Fakat ardından sorduğu soru, kadının daha da beti benzi atmasına neden oldu.
— Ama önce bana dürüstçe söyle: Ben yokken bu evde neler oldu?
2. Bölüm
Karısı uzun süre sessiz kaldı.
Sonra konuşmaya başladı.
Yorgunluğundan, hasta bir kadınla ilgilenmek zorunda kalmasından ve Andrey’in annesinin ondan sözde çok fazla şey beklemesinden şikâyet etti.
Ama Andrey artık onun bahanelerini dinlemiyordu.
Annesinin karısını her zaman savunduğunu hatırladı.
Kendisi kötü durumda olduğunda bile hiçbir zaman şikâyet etmemişti.
Şimdi nedenini anlıyordu.
Oğlunun evliliğini yıkmak istememişti.
— Neden bana hiçbir şey söylemedin? — diye sordu annesine.
Yelena Pavlovna sessizce cevap verdi:
— Çünkü onu seviyordun. Aranızdaki çatışmanın sebebi olmak istemedim.
Bu sözler, Andrey’in yaşanan her şeye bakışını tamamen değiştirdi.
Andrey odaya geri döndü.
Karısı pencerenin yanında duruyordu.
— Eşyalarını topla.
Kadın hızla arkasını döndü.
— Ne?
— Beni duydun.
— Ciddi misin?
— Kesinlikle.
— Tek bir tartışma yüzünden beni evden mi kovuyorsun?
Andrey gözlerinin içine baktı.
— Hayır. Seni tek bir tartışma yüzünden kovmuyorum.
Annesinin odasını işaret etti.
— Seni, yataktan kendi başına bile kalkamayan ağır hasta bir insanı gördüğün ve buna rağmen onu aşağılamayı seçtiğin için bu evden gönderiyorum.
Kadın ağlamaya başladı.
— Andrey, ben senin karınım!
— O da benim annem.
Odaya sessizlik çöktü.
— Senden onu sevmeni istemiyorum, diye devam etti. — Onun bakıcısı olmanı da istemiyorum. Ama ona böyle davranmana asla izin vermeyeceğim.
Karısı ona doğru yaklaşmaya çalıştı.
— Bana bir şans daha ver.
Andrey başını salladı.
— Ona yardım edip sessiz kalabileceğin her gün bir şansın vardı.
Eşyalarını topladı ve bavulu kapının yanına koydu.
Kadın uzun süre koridorda durdu ve kocasının fikrini değiştirmesini umut etti.
Ama Andrey kapıyı açtı.
— Git.
Kadın dışarı çıktı.
Kapı kapandı.
Andrey annesinin yanına döndü.
Yelena Pavlovna yatakta oturuyor ve gözleri yaşlarla oğluna bakıyordu.
— Bunu benim yüzümden yapmak zorunda değildin.
Andrey yanına oturdu ve elini tuttu.
— Anne, her şeyi çok daha önce anlamalıydım.
Kadın başını salladı.
— Önemli olan artık anlamış olman.
Andrey günler sonra ilk kez gülümsedi.
Bir bardak su aldı, annesinin ilacını almasına yardım etti ve yastığını düzeltti.
O akşam basit bir gerçeği anladı:
Bir insanı bütün kalbinle sevebilirsin, ama bu onun yaptıklarına gözlerini kapatman gerektiği anlamına gelmez.
Gerçek aile ise sadece seninle aynı çatı altında yaşayanlardan ibaret değildir.
Gerçek aile, yanında onu koruyacak kimse olmadığında bile insanlığını koruyanlardır.
