İkiz kız kardeşim gece yarısı evimize geldi ve yüzünün her yeri morluklarla kaplıydı. Bunu kocasının yaptığını öğrenince, yer değiştirmeye ve o adama asla unutamayacağı bir ders vermeye karar verdik.
Dışarıda yine yağmur yağıyordu. Yağmur birkaç gündür yağıyordu ve etrafımdaki her şey gri ve yapış yapış görünüyordu. Mutfakta oturmuş, uzun zamandır soğuk olan bir fincan çayı mekanik bir şekilde karıştırıyor, beni içime çeken donuk kaygıdan kurtulmak için bir şeyler düşünmeye çalışıyordum.
Zil beklenmedik bir şekilde çaldı. Kedi pencere pervazından sıçradı. Hemen gerildim. Bu saatte kimse sebepsiz yere gelmez.
Gözetleme deliğinden baktım ve donakaldım. Merdiven sahanlığında Emma duruyordu. Kız kardeşim. Saçları ıslaktı, paltosu aceleyle ev elbisesinin üzerine atılmıştı, yüzü solgundu. Buzlu camdan bile korkunç bir şeyin olduğunu görebiliyordunuz.
Kapıyı açtım. Daireye girdiğinde ve ışık yüzüne vurduğunda, içimdeki her şey paramparça oldu. Bir gözü zar zor açıktı, etrafı büyük, koyu bir morlukla çevriliydi. Yanağında taze bir çizik, dudakları yarılmıştı. Tutunmaya çalışıyordu ama zar zor başarabiliyordu.
Paltosunu çıkarmasına yardım ettim ve ancak o zaman ellerini fark ettim. Bilekleri, sanki sıkıca sıkılmış ve bırakılmamış gibi morluklarla kaplıydı. Çok tanıdık bir manzara.
«O mu?» diye sordum alçak sesle. «Kocan mı?»
Emma bana baktı. Gözlerinde, insanı bakışlarını kaçırmak istemesine neden olan bir yorgunluk ve acı vardı. İkizdik ve o yüzü çok iyi tanıyordum. Bunu böyle görmek özellikle zordu.
Her zaman neredeyse tıpatıp aynıydık. Yaşla birlikte küçük farklılıklar ortaya çıktı, ama başkaları için aynadaki bir yansıma gibi kaldık. İnsanlar bizi dükkanlarda, sokakta birbirimizle karıştırıyordu; hatta eski tanıdıklar bile bazen karıştırıyordu.
Ve tam o anda aklıma bir fikir geldi, beni rahatsız eden bir fikir. Tehlikeli, yanlış ama şaşırtıcı derecede açık.
Ya yer değiştirseydik? Ya ben onun yerinde olsaydım? Ya bu sefer kocası korkmuş bir kadınla değil de, ondan hiç korkmayan biriyle karşı karşıya kalsaydı?
Emma’ya baktım ve onun da aynı şeyi düşündüğünü anladım. Başka bir şey söylemeden karar verildi.
Kocasına bir ders vermek için yer değiştirmeye karar verdik.
Fiziksel olarak neredeyse tıpatıp aynıydık. Aynı saçlar, aynı boy, aynı ses, hatta bize bakış şeklimiz bile aynıydı. Bizi yakından tanımadan ayırt etmek imkansızdı. İşte tam da bu yüzden plan işe yaradı.
Kız kardeşimmiş gibi davranarak onun evine gittim. Tıpkı onun her zaman yaptığı gibi sakin ve gizli davrandım. Ama içimde her şey farklıydı. Artık korkmuyordum. Kız kardeşimin kocası bunu neredeyse anında hissetti.
Önce, neyin yanlış olduğunu anlamaya çalışıyormuş gibi, her zamankinden daha uzun süre bana baktı. Sonra önemsiz ayrıntılar üzerinde takılmaya başladı. Bardağın doğru yerleştirilmemesi. Yanlış cevap. Yanlış ton.
«Korkunu tamamen mi kaybettin?» diye sertçe sordu.
Sessiz kaldım ve doğrudan gözlerinin içine baktım. Daha önce, böyle anlarda Emma gözlerini kaçırırdı. Ben kaçırmadım.
Bu onu çıldırttı. Bağırmaya, odada volta atmaya, çılgınca el kol hareketleri yapmaya başladı. Öfkesi gittikçe güçlendi, sanki kendisi de nedenini anlamıyordu. Ve sonra her zaman yaptığı şeyi yaptı.
Elini kaldırdı.
Ve o anda, birdenbire eski bir serbest dövüş şampiyonu olduğumu ve sayısız madalya kazandığımı hatırladım.
Hiç düşünmeden eski bir refleks devreye girdi. Keskin bir adım. Boğma hareketi.
Saniyeler içinde kız kardeşimin kocası yerde, nefes nefese kalmıştı. Gözleri fal taşı gibi açılmış, yüzü kül rengi olmuştu. Yere vurmaya ve inlemeye başladı, durmam için yalvarıyordu.
Eğilip ona doğru yumuşak bir sesle dedim ki:
«Bunu hak ettin, seni alçak herif. Eğer bir daha kız kardeşime yaklaşıp ona dokunursan, bu kavga devam edecek. Ve inan bana, ben kazanacağım. Ve sadece morluklarla kurtulamayacaksın.»
Onu bıraktım ve odadan çıktım.
Birkaç gün sonra Emma boşanma davası açtı ve kocasını tamamen terk etti. Bir daha asla yanına yaklaşmadı.
