Gelinler, mirası elde etmek için kör kayınvalidelerini kimsenin bulamayacağı ıssız bir ormana terk ettiler: Yaşlı kadın, etrafını bir kurt sürüsü sardığında sonunun yaklaştığını hissediyordu, ancak kurtların daha sonra yaptıkları, herhangi bir kabustan daha korkunçtu.
Gelinler, miras için kör kayınvalidelerinden kurtulmaya karar verdiler ve onu kimsenin bulamayacağına inanarak ıssız bir ormana götürdüler. Kadının doğuştan kör olduğu için hiçbir şey anlamayacağından emindiler. Ama bir şeyi unuttular: karanlıkta geçirdiği yıllar boyunca işitme ve sezgileri daha da keskinleşmişti.
Kocasının ölümünden sonra tüm mal varlığı ona geçti: ev, hesaplar, arazi. Ve işte tam o andan itibaren gelinlerin tavrı soğuk ve ikiyüzlü bir hal aldı.
O gün, yaşlı kadını biraz temiz hava alması ve kafasını toplaması için yürüyüşe çıkardıklarını söylediler. Kayınvalide sessizce arabaya bindi, ama kalbi endişeyle sıkıştı. Yolculuk çok uzundu ve etrafında tanıdık hiçbir ses duyulmuyordu.
Araba aniden durduğunda, kaskatı kesildi. Yolcu kapısı açıldı ve sertçe dışarı çekildi. Ayaklarının altında yapraklar ve dallar hissetti.
«Buradayız. Burada kalın. Zaten kimse sizi bulamayacak,» diye fısıldadı üvey kızları acımasızca.
Kapı gürültüyle kapandı. Motor kükredi. Araba uzaklaştı.
Yaşlı kadın gecenin karanlığında ormanın ortasında yapayalnız kalmıştı. Rüzgar kemiklerine kadar işliyor, çıplak ayakları soğuktan uyuşuyordu. Etrafında garip sesler yükseliyordu: dalların çatlaması, hışırtısı. Sonra bir uluma duydu. Önce uzaktan. Sonra daha yakından. Daha da yakından.
Kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki, sanki bütün orman duyabiliyordu.
Ayak sesleri belirginleşti. Çok yakındı. Yanağında sıcak, nemli bir nefes hissetti. Anladı: kurtlardı ve çoktan oradaydılar.
Yaşlı kadın düşüncelerinde hayata veda etti ve sonu bekleyerek usulca dua etmeye başladı. Ama tam o anda, kurtlar onu dehşete düşüren bir şey yaptılar.
Isırmak yerine, yanına sıcak bir şeyin bastığını hissetti. Sonra başka bir beden. Kurtlar onu çevreledi ve sanki onu rüzgardan korumak istercesine yanına uzandılar. Kalın kürkleri vücudunu ısıttı ve ağır nefes alışverişleri artık korkutucu görünmüyordu.
Bütün gece boyunca ona yakın durdular.
Sabahleyin yaşlı kadın güneş ışınlarının sıcaklığıyla uyandı. Orman sessizdi. Kurtlar gitmişti. Dikkatlice kalktı, bir ağaç gövdesine doğru ilerledi ve kabuk ve dallara tutunarak yavaşça ilerledi.
Uzun süre yürüdü, tökezledi ve düştü, ama durmadı. Akşama doğru, ayaklarının altında pürüzsüz asfaltı hissetti. Arabalar geçiyordu ve sonunda birileri yolun ortasında açık renkli elbisesiyle yaşlı kadını fark etti.
İnsanlar durup onu kurtardılar.
Ve onu miras uğruna ormanda ölüme terk edenler, o gece vahşi hayvanların kendilerinden daha insancıl davrandıklarını hayal bile edemezlerdi.
