Cuma akşamı, kız kardeşim Lauren bana mesaj attı: “Bu hafta sonu Mia’ya bakabilir misin?”
Mia altı yaşındaydı, sessiz, dikkatli, kimseyi rahatsız etmemeye özen gösteren bir çocuktu. Tereddüt etmeden evet dedim.
Cumartesi sabahı, Mia ve kızım Chloe’yi belediyenin yüzme havuzuna götürdüm. Yedi yaşındaki Chloe enerji doluydu ve çok geçmeden her zamanki kaos başladı: su sıçramaları, kahkahalar, etrafa saçılmış havlular.
Her şey normal gidiyordu… ta ki Chloe tuvalete gitmek zorunda kalana kadar. Soyunma odasında, ona giyinmesine yardım ederken, Chloe aniden durdu, gözleri kocaman açılmıştı. Arkamda, Mia bir şey saklamak istercesine mayosunun askısını aniden düzeltti.
Yaklaştım ve kumaşı nazikçe kaldırdım: nefesim kesildi.
Sırtında temiz bir cerrahi bant vardı. Altında, kenarları hala pembe olan küçük bir dikişli kesik vardı. Düşme değildi, oyun değildi, kasıtlıydı.
«Mia… kaza mıydı?» Başını sallayarak, «Hayır,» dedi.
«Canın acıdı mı?»
Gözleri yaşlarla doldu ve sonra, neredeyse nefes nefese, «Kaza değildi… ama söylememe izin verilmiyor,» dedi.
Chloe korkudan kolumu tuttu. Nefes aldım, sakin kaldım. «Benimle güvendesin. Sadece doktora gideceğiz.»
Arabada, kapıları kilitleyerek hastaneye doğru sürdüm ve muayenenin ortaya koyduğu şey beni hayrete düşürdü.
Hastanede Mia’ya hemen müdahale edildi. Doktor, kesiği son derece dikkatle inceledi, hassasiyetini ve cerrahi bandın temizliğini kaydetti.
«Bu bir kaza değildi,» diye açıkladı ciddi bir şekilde. «Bu yara dikkatlice yapılmış, muhtemelen ne yaptığını tam olarak bilen biri tarafından. Ve bir de başka bir şey var…»
Kalbim durdu. Doktor devam etti: «Herhangi bir enfeksiyon veya komplikasyon olup olmadığını kontrol etmek için testler yaptık. Neyse ki, durumu stabil. Ancak bizi endişelendiren şey, bu kesiğin tıbbi bir ortamda resmi olarak kaydedilmemiş küçük bir işleme karşılık gelmesi. Bu, birinin tıbbi gözetim olmadan hareket ettiği anlamına geliyor.»
İçimden bir ürperti geçti. Mia yanımda titriyor, gözleri kocaman açılmış, sessizce bana ihanet etmemem için yalvarıyor. Korktuğunu anlıyorum, ama bu küçük kızı korumak zorundayım.
Doktor ve sosyal hizmetlerle yapılan birkaç görüşmeden sonra, Mia’nın güvendiği, ona yakın birinin vücudunu manipüle etmeye ve bunu gizli tutmaya çalıştığı anlaşılıyor. Polise haber veriliyor ve Mia hemen koruma altına alınıyor, bakımı için profesyonellerle çevreleniyor.
Eve dönerken elimi tutuyor ve fısıldıyor, «Beni terk etmediğin için teşekkür ederim…» Korkusunu hissediyorum, ama aynı zamanda bir nebze de olsa rahatlama.
Bu hafta sonu, masum bir havuz gezisi olarak başlayan şey, korkunç bir gerçeğe dönüştü.
