Karısı ağır alışveriş poşetlerini eve taşırken ve çocuklarla ilgilenirken, kocası ve metresi kaygısız bir şekilde plaj tatillerinin tadını çıkarıyorlardı. Ancak bu tatil, telefonuna fotoğrafların olduğu bir mesaj geldiğinde aniden sona erdi ve adam şok içinde donakaldı.
Adam yan yatmış, denize bakıyordu. Yanında metresi yatıyordu. Güneş gözlüğü takmış, teni güneş kremiyle parıldayan ve dudaklarında sürekli hafif bir gülümseme olan metresi, her şeyden sıyrılabilen birinin gülümsemesiydi. Ona döndü, dirseğine yaslandı ve güneş gözlüğünü çıkarmadan alaycı bir şekilde sordu:
«Ve karın… o aptal hiçbir şey fark etmedi mi?»
Sanki soru komikmiş gibi gülümsedi ve omuz silkti.
«Hayır, umursamıyor.»
«Ne demek ‘umursamıyor’?» Başını hafifçe yana eğdi. «Evde, değil mi? Ve sen de benimlesin. Gerçekten hiçbir şey fark etmedi mi?»
Konuşmadan sıkılmış gibi gerindi ve sakin, neredeyse umursamaz bir sesle cevap verdi:
«Bunun için zamanı yok. Her zaman meşgul. Her şey onun için plana göre gidiyor: çocuk bakımı, ödev, yemek pişirme, çamaşır. Hayatın bundan ibaret olduğunu düşünüyor. Ve aramızda her şeyin yolunda olduğunu sanıyor.»
Hanımefendi hafifçe homurdandı.
«Harika. Böyle bir kadın rüya gibi. Her şeyi kendi başına hallediyor ve sen de rahatlayabiliyorsun.» «Ama biliyorsun…» Yavaşça güneş gözlüğünü çıkardı ve doğrudan gözlerinin içine baktı. «Ne zaman boşanacaksınız?»
Yıllardır bu soruya hazırlanıyormuş gibi tek bir ses bile çıkarmadı.
«Yakında. Çok yakında.»
«Ne zamandır bunu söylüyorsun?» Kadın güldü. «Bir yıl mı? İki yıl mı? Artık yirmi yaşında değilim, sonsuza kadar beklemeyeceğim.»
«Sana söyledim: yakında,» diye yanıtladı, sesi biraz daha sertleşmişti. «Her şeyi düzgünce ayarlamam gerek. Skandal olmadan.»
Öğretmen gözlerini kısarak baktı.
«Tabii ki. Yani her şeyi yutacak ve ağzını kapalı tutacak, değil mi? Gitmeyeceğini çok iyi biliyorsun.»
Cevap vermek üzereydi ki, o anda aklına başka bir düşünce geldi. Evde karısı gerçekten de her şeyi kendi başına hallediyordu. Sabahları ağır alışveriş poşetlerini taşıyor, gün boyunca sürekli çocukların sorunlarıyla meşgul oluyor, geceleri ise doğru dürüst yemek yemeden uyuyakalıyordu. Ve buna o kadar alışmıştı ki artık fark etmiyordu bile. Ona tamamen normal geliyordu.
Öğretmen gerindi, bir tutam saçını düzeltti ve neredeyse yumuşak ama biraz da soğuk bir sesle şöyle dedi:
«Tamam. Su almaya gidiyorum. Burada kal, sıkılma.»
Kalktı, plaj çantasını kaptı ve kafeye doğru yürüdü. Adam palmiye ağacının altında oturmaya devam etti. Denize baktı, sonra da yanındaki havlunun üzerinde duran telefonuna baktı.
Tam o sırada bir mesaj geldi. Karısından.
İlk başta görmezden geldi. Çocuklarla ilgili başka bir sorun, başka bir problem diye düşündü. Sinirle iç çekmeye hazır bir şekilde konuşmayı açtı. Ama sadece bir fotoğraf vardı. Ona dokundu ve gördükleri karşısında şok içinde kaldı.
Fotoğraf, bir konuşmanın ekran görüntüsüydü. Ve kimden geldiğini hemen anladı. Numarayı tanıdı.
Metresinden bir mesajdı. Başka bir adamla.
Parmakları anında buz kesti. İlk cümleyi okudu ve gözlerine inanamadı.
«Bana bağlanma. Onunla para için birlikteyim.»
Gözlerini kırpıştırdı. Tekrar okudu. Ve altında:
«O kel adam beni sevdiğini düşünüyor.» Umurumda değil. Önemli olan para ödemesi ve beni her yere götürmesi. Onunla birlikte yaşamıyorum.
Nefesi sığlaştı. Kalbinin hızla çarptığını hissetti. İçgüdüsel olarak, sanki ses çıkarmaktan korkuyormuş gibi elini ağzına götürdü.
«Sana başka bir şey için ihtiyacım var. Seninle olmak güzel ama para… o onun. Onunla birlikteyken bana mesaj atma. Ve sadece gizlice görüşeceğiz.»
Sadece karanlık gördü. Orada oturmuş, gözleri ekrana kilitlenmişken, birdenbire bir cüzdandan başka bir şey olmadığını fark etti.
Ve en kötü yanı bu bile değildi.
En kötü yanı, karısının her şeyi biliyor olmasıydı.
Fotoğrafın altındaki mesajı gördü. Karısından kısa bir mesaj, histeri olmadan, bağırmadan, uzun açıklamalar olmadan:
«Her şeyi anlıyorum. Ve evet, o senin değil. Sen, birçok başkasıyla birlikte ona aitsin. Şimdi nerede yaşayacağına kendin karar ver.»
