Altı yaşındaki bir çocuk nehir kenarında ıslak bir ip gördü: çocuk ipe çekti ve birkaç dakika sonra sudan korkunç bir şey yüzeye çıktı 😨😱
O gün hava sıcak ve sakindi. Çocuklar sessiz bir nehir kıyısında oynuyorlardı. Kabuklardan küçük tekneler yapıyor, suya taş atıyor ve ormanın her yerine yayılan kahkahalarla gülüyorlardı.
Birden çocuklardan biri — İlya, grubun en meraklısı — garip bir şey fark etti. Kumun üzerinde, neredeyse suyun hemen kenarında kalın bir ip duruyordu. İpin bir ucu bulanık suyun altında nehre doğru gidiyordu, diğer ucu ise kıyıda kalmıştı.
— Bakın! — diye bağırdı İlya. — Ya bu bir hazineyse?
Ama diğer çocuklar hemen tedirgin oldu.
— Dokunma, belki de çöptür… — dedi biri çekinerek.
— Ya da bir tuzaktır! — diye ekledi diğeri.
Korkuya rağmen İlya eğildi ve ipe tuttu. Islak ve soğuktu. Çekti — ve direnç hissetti. Diğer uçta kesinlikle bir şey vardı.
— Çekiyorum! — diye bağırdı ama diğerleri çoktan geri çekilmeye başlamıştı.
— Gidelim! — diye bağırdı biri ve ilk o koşarak uzaklaştı.
Bir dakika sonra İlya nehir kıyısında tek başına kaldı. Kalbi hızla atıyordu. Tekrar çekti — bu sefer daha güçlü. İp yavaşça gevşedi, sanki dipten ağır bir şey çekiliyormuş gibi. Su hareketlendi ve derinliklerden korkunç bir şey ortaya çıktı 😱😱
Çocuk dondu kaldı ama ipi bırakmadı. Çekmeye devam etti, ta ki sonunda yüzeye çıkan şeyi görene kadar 😨😱
Bu bir adamın cesediydi. Su yüzüne akıyor, gözleri kapalıydı ve kıyafetleri derisine yapışmıştı. Halat beline dolanmıştı ve boynunda morluk izleri vardı.
İlya çığlık attı. Halat ellerinden düştü, geri çekildi ve köye doğru koştu. Gözleri yaşlarla bulanmıştı, nefesi düzensizdi ama durmadı.
Yetişkinler onunla birlikte kıyıya döndüğünde, ceset akıntıyla zaten sığ bölgeye daha yakın bir yere sürüklenmişti. Daha sonra adamın bir haftadır kayıp olduğu ortaya çıktı.
Ve o halata, o aynı halata, bugün bile kimse dokunmaya cesaret edemedi. Hâlâ kıyıda duruyor ve merakın bazen korkunç bir gerçeği ortaya çıkarabileceğini hatırlatıyor.
