💔 Şirket partisinde kocam herkesin önünde benimle yalnızca çocuklar için birlikte yaşadığını söyledi. O akşamın kendisi için nasıl sona ereceğinden haberi bile yoktu… 😨
1. Bölüm
Kocamla birlikte onun iş arkadaşlarının da katıldığı şirket partisine gittik. Birlikte güzel bir akşam geçireceğimizi umuyordum ama daha yarım saat geçmeden yanıldığımı anladım.
Kocam neredeyse hiç benimle ilgilenmiyordu. Buna karşılık kadın iş arkadaşlarını durmadan övüyordu.
— Anna inanılmaz derecede zeki! Marina, her erkeğin üstesinden gelemeyeceği işleri başarıyor. Elena’ya gelince… Nasıl göründüğünü bir görseniz! Gerçek bir güzellik!
Kadınlar gülümsüyor, ona teşekkür ediyor ve sohbete memnuniyetle katılıyorlardı. Ben ise yanında oturup sessizce dinliyordum.
Bir süre sonra iş arkadaşlarından biri kocama sordu:
— Sen eşinle ne zamandır birliktesin? Kaç yıldır evlisiniz zaten!
Kocam sırıttı, kadehini kaldırdı ve yüksek sesle cevap verdi:
— On beş yıldır! Ama açık konuşmak gerekirse, onunla yalnızca çocuklar için birlikte yaşıyorum. Bir de gömleklerimi güzel ütülüyor. Yani ev işlerinde işe yarıyor!
Masadakiler kahkahalara boğuldu. Birkaç kadın birbirine baktı, biri eliyle ağzını kapattı, kadın iş arkadaşlarından biri ise kocama onaylarcasına gülümsedi.
Yanaklarımın yandığını hissettim. On beş yıl boyunca bu adamın yanında durmuştum. Hiçbir şey yolunda gitmediğinde ona destek olmuş, ailemiz uğruna kendi isteklerimden vazgeçmiş, çocuklarla ve evle ilgilenmiştim.
Şimdiyse beni iş arkadaşlarının önünde alay konusu yapmıştı.
Kocam bana döndü ve sanki olağan dışı hiçbir şey yaşanmamış gibi sordu:
— Neden sustun? Yoksa gücendin mi? Herkes şaka yaptığımı anlıyor!
Ona sakince baktım ve gülümsedim.
— Elbette, diye cevap verdim. Az önce çok önemli bir şey söyledin.
Memnuniyetle başını salladı. Hakareti içime attığımı ve hiçbir tepki vermeyeceğimi sanıyordu…
Bölüm 2
Yerimden kalktım ve kadehimi elime aldım.
— Madem bugün bu kadar açık konuşuyoruz, benim de söylemek istediğim bir şey var, dedim.
Kocam kaşlarını çattı ama yüzündeki gülümseme henüz tamamen kaybolmamıştı.
— Sevgili eşimin değerli iş arkadaşları! Bugün onun ne kadar harika bir ekibe sahip olduğunu çok dinlediniz. Yanında bu kadar zeki, güzel ve yetenekli kadınların çalışmasına seviniyorum. Başkalarının iyi özelliklerine ne kadar değer verdiğini öğrenmek özellikle hoşuma gitti.
Bir an duraksadım ve kocama baktım.
— Şimdi de size onun hakkında biraz konuşmama izin verin. On beş yıl boyunca bu adamın yanında oldum. Kariyerine başladığında, o işte geç saatlere kadar kalırken ben küçük çocuklarımıza baktım. Zorluklarla karşılaştığında ona destek oldum. Öğrenmesi ve kendini geliştirmesi gerektiğinde evin ve ailenin sorumluluğunu üstlendim.
Kocamın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Peki, biliyor musunuz, bu on beş yılın karşılığında ne aldım? Bugün herkesin önünde, kendi kocamın gözünde en büyük değerimin onun gömleklerini ütüleyebilmem olduğunu öğrendim.
Masanın etrafına sessizlik çöktü. Biraz önce gülen kadınlar şimdi gözlerini yere indirmişti.
Kocama döndüm.
— Benimle yalnızca çocuklar için yaşadığını söyledin. Ama çocuklar, bir insanın diğerini aşağılamasına izin verdiği bir evliliğin bahanesi olmamalı. Eğer bana yalnızca ev işlerini yapmam için ihtiyacın varsa, yanlış kapıyı çalmışsın demektir.
— Ne yapmaya çalışıyorsun? diye tısladı. Otur yerine! İş arkadaşlarımın önünde beni rezil etme!
Ona baktım ve sakin bir şekilde cevap verdim:
— Seni ben mi rezil ediyorum? Hayır. Sadece artık sessizliğimle seni korumayı bıraktım.
Elimi tutmaya çalıştı ama geri çekildim.
— Evde konuşacağız. Saçmalama, diye dişlerinin arasından konuştu.
— Evde mi? diye tekrarladım. Benimle yalnızca çocuklar için yaşadığını kendin söyledin. Merak etme, seni artık bu mutsuz evlilikte tutmaya çalışmayacağım.
Evlilik yüzüğümü çıkardım ve onun kadehinin yanına bıraktım.
— Bundan sonra gömleklerini kendin ütüleyeceksin. Çocuklara gelince, bunu ayrıca, sakin bir şekilde ve senin gösterilerine başvurmadan konuşacağız.
Çantamı aldım ve çıkışa yöneldim. Kimse gülmüyordu. Kimse beni durdurmaya çalışmadı.
Tam kapıya ulaşmıştım ki kocamın arkamdan yetiştiğini duydum.
— On beş yıldan sonra öylece çekip gidemezsin! dedi. Peki ya ailemiz? Ya çocuklar? Onlara ne söyleyeceğim?
Ona dönüp baktım.
— Gerçeği söyle. On beş yıl boyunca benim ilgimi ve emeğimi doğal bir şeymiş gibi gördüğünü, sonra da herkesin önünde beni aşağılayabileceğini düşündüğünü anlat. Benim de sonunda daha fazlasını hak ettiğimi anladığımı söyle.
Arkamı dönüp bakmadan dışarı çıktım.
O gece eve yalnız döndüm. Canım yanıyordu, korkuyordum ve kocam olmadan bir gelecek düşünmek bana yabancı geliyordu. Ama uzun zamandır ilk kez saygıyı hak etmek zorundaymışım gibi hissetmiyordum.
Ertesi gün beni tekrar tekrar aradı. Önce geri dönmemi istedi, ardından aileyi dağıtmakla suçladı. Akşam olduğunda ise bana bir mesaj gönderdi:
“Öfkeme yenik düştüm. Gerçekten tek bir şaka yüzünden on beş yılı bir kalemde silmeye hazır mısın?”
Uzun süre ekrana baktım, sonra cevap verdim:
“Tek bir şaka yüzünden gitmiyorum. Gerçekte benim hakkımda ne düşündüğünü bana gösterdiğin için gidiyorum. On beş yıl boyunca senin eşin oldum. Artık yeniden kendim olmak istiyorum.”
Ve uzun yıllar sonra ilk kez onun cevabını beklemedim.
