💔 İki öğrenci, yeni silinmiş zemine bilerek kola döktü ve yaşlı temizlik görevlisiyle alay etmeye başladı. Kadının onlara hiçbir şey yapamayacağından emindiler. Ancak okul müdürü daha sonra yaşananları görünce hemen iki çocuğun da ailesini okula çağırdı… 😨
1. Bölüm
Maria Ivanovna, yirmi üç yıldır okulda temizlik görevlisi olarak çalışıyordu. Altmış yedi yaşındaydı ve dersler başlamadan önce koridorların tertemiz olması için her sabah öğretmenlerden önce okula geliyordu.
Neredeyse bütün öğrencileri isimleriyle tanıyordu. Bazılarının atkısını fark ettirmeden düzeltir, bazılarına sınavlardan önce başarılar dilerdi. Kahvaltı yapmayı unutan öğrencilere de bazen çantasından çıkardığı bisküvilerden ikram ederdi.
Ancak üst sınıflardan iki öğrenci, Artyom ve Kirill, ona tamamen farklı davranıyordu.
Yaşlı kadınla sürekli alay ediyorlardı. Bazen yeni silinmiş zemine kâğıt parçaları atıyor, bazen duvarları bilerek kirletiyor, bir keresinde de kovasını saklıyorlardı.
Maria Ivanovna hiçbir zaman şikâyet etmiyordu. Yalnızca derin bir iç çekiyor ve işine devam ediyordu.
— Şuna bakın! diye güldü Artyom bir sabah. — Nasıl olsa bize hiçbir şey yapamaz.
Kirill bir şişe kola çıkardı, arkadaşına baktı ve sinsi bir gülümsemeyle sırıtıp durdu.
— Bakalım aynı yeri kaç kez temizleyebilecek!
Kadın daha bir şey söyleyemeden Kirill şişeyi ters çevirdi ve kolayı doğrudan temiz zemine döktü.
Koyu renkli sıvı fayansların üzerine yayıldı.
İki çocuk da gülmekten kırılıyordu. Maria Ivanovna’nın sessizce durup mahvolan emeğine baktığını izliyorlardı.
— Hadi bakalım nine, işe koyulun! Sonuçta maaşınızı bunun için alıyorsunuz! diye alay etti Artyom.
Kadın paspası yavaşça indirdi. Elleri titriyordu ama bunun nedeni yorgunluk değildi.
Çocuklara baktı ve sessizce sordu:
— Gerçekten, yerleri temizleyen bir insanın, okul sıralarında oturan birinden daha az saygıyı hak ettiğini mi düşünüyorsunuz?
Çocuklar birbirlerine baktılar ve yeniden gülmeye başladılar.
Tam o sırada okul müdürü köşeden çıktı. Olan biteni en başından beri görmüştü.
— İkiniz de hemen odama geliyorsunuz! diye sertçe emretti.
Gençlerin yüzündeki gülümsemeler silindi.
Ancak onlar için asıl kötü anlar, müdürün Maria Ivanovna’ya dönüp şöyle demesiyle başladı:
— Sanırım onlara gerçekte kim olduğunuzu anlatmanın zamanı geldi…
Çocukların benzi attı.
Yaşlı temizlik görevlisinin ardından söylediği sözler, müdürün bile başını öne eğmesine neden oldu.
2. Bölüm
Maria Ivanovna birkaç saniye sessiz kaldı. Yere dökülen kolaya, ardından da kısa bir süre öncesine kadar okul koridorunun sahibi olduklarını düşünen iki çocuğa baktı.
“Benim hakkımda, onların yaptıklarıyla ilgisi olmayan şeyleri anlatmanıza gerek yok,” dedi müdüre sakin bir sesle. “Bırakın, başka bir insanı küçük düşürmeye neden hakları olduğunu düşündüklerini kendileri açıklasınlar.”
Müdür başını salladı.
“Haklısınız. Ama ailelerinin ne olduğunu bilmesi gerekiyor.”
Müdürün odasında Artyom ve Kirill kendilerini savunmaya çalışıyordu. Sadece şaka yaptıklarını ve olayın bu kadar ciddi bir hâl alacağını düşünmediklerini söylüyorlardı.
Müdür onları dinledi ve masasının üzerindeki dosyayı açtı.
“Maria Ivanovna bu okulda yalnızca uzun yıllardır çalışmıyor. Bir zamanlar burada matematik öğretmenliği yapıyordu. Kocası ağır hastalanınca ve daha esnek çalışma saatlerine sahip bir işe ihtiyaç duyunca öğretmenliği bıraktı. Ancak daha sonra bu okulu ve öğrencilerini sevdiği için burada kalmaya devam etti.”
Çocuklar başlarını öne eğdi.
“Ama asıl mesele bu bile değil,” diye devam etti müdür. “Hiç öğretmenlik yapmamış olsaydı, bütün hayatını yerleri temizleyerek geçirmiş olsaydı bile ona böyle davranmaya hakkınız yoktu.”
Aynı gün her iki gencin de ailesi okula çağrıldı. Onlara güvenlik kamerası görüntüleri gösterildi. Görüşmenin ardından aileler, oğullarını Maria Ivanovna’dan özür dilemeye ve ek temizlik masraflarını karşılamaya zorladı.
Ancak kadın, müdürden onlara bir görev daha vermesini istedi.
Artyom ve Kirill, sonraki hafta boyunca her gün derslerden sonra okul personeline yardım edecekti: yerleri silecek, çöpleri dışarı çıkaracak ve koridorları temizleyeceklerdi. Bu, onları küçük düşürmek için verilen bir ceza değildi. Amaç, sıradan ve doğal bir şeymiş gibi gördükleri temizliğin arkasında ne kadar emek olduğunu anlamalarını sağlamaktı.
İlk gün çocuklar sessizce çalıştı. İkinci gün, dolu kovaları taşımanın ne kadar zor olduğunu fark etmeye başladılar. Üçüncü gün Kirill, Maria Ivanovna’nın küçük bir öğrenciye kaybettiği eldivenini bulmasında yardım etmek için mesaisi bittikten sonra da okulda kaldığını gördü.
“Doğrudan eve gidebilirdiniz,” dedi şaşkınlıkla.
“Gidebilirdim,” diye yanıtladı kadın. “Ama çocuk üzülmüştü. Bazen bir insanın yardıma ihtiyacı olur; bu yardım senin görevlerin arasında olmasa bile.”
Kirill ilk kez ne cevap vereceğini bilemedi.
Son gün, arkadaşı temizlik malzemelerini toplarken Artyom, Maria Ivanovna’nın yanına gitti.
“Lütfen bizi affedin. Bunun komik olduğunu düşünmüştük. Şimdi ne kadar aptalca davrandığımızı anlıyoruz.”
Kadın ona dikkatle baktı.
“Özrünüzü kabul ediyorum. Ama şunu unutmayın: Bir insanı işi, kıyafetleri ya da maaşı tanımlamaz. Onu yaptığı davranışlar tanımlar.”
O günden sonra çocuklar okul personeliyle bir daha alay etmedi. Bir gün başka bir öğrenci okul yemekhanesinde çalışan yaşlı bir görevliyle dalga geçmeye başladığında ise onu ilk durduran Artyom oldu.
Çünkü sonunda ne derslerin ne de notların ona öğretemediği bir şeyi anlamıştı.
Bir insana duyulan saygı, onun ne iş yaptığıyla değil, senin nasıl bir insan olduğunla başlar.
